DIASKEDASI.INFO

Η διασκέδαση On Line

Σαν σήμερα 24 Φεβρουαρίου ας θυμηθούμε τι έγινε

01-Tsarouxis-Mines-Flevaris

Σαν σήμερα 24 Φεβρουαρίου
ας θυμηθούμε τι έγινε
από τον Mr George Almanac

Πρώτη και Δευτέρα εύρεσις τιμίας κεφαλής προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου.

24 Φεβρουαρίου

Γεγονότα σαν σήμερα

303: Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός εκδίδει το πρώτο έδικτο κατά των Χριστιανών και αρχίζει διωγμούς εναντίον τους, που θα κρατήσουν οκτώ χρόνια.

391: Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Θεοδόσιος Α’, απαγορεύει την ειδωλολατρία. Στο πλαίσιο αυτό παύει και η τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων που είχαν ξεκινήσει το 776 π.Χ.

1209: Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης ξεκινά την "αποστολή" του, να ζει στην απόλυτη φτώχια και να κηρύσσει το λόγο του Θεού.

1582: Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ' ανακοινώνει το Γρηγοριανό Ημερολόγιο.

1607: Πρεμιέρα του «Ορφέα» του Μοντεβέρντι, ενός από τα πρώτα έργα που αναγνωρίστηκαν σαν όπερα.

1711: Κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο η όπερα του Τζορτζ Φρίντριχ Χέντελ "Ρινάλντο", η πρώτη ιταλική όπερα, που ανεβαίνει σε λονδρέζικη σκηνή.

1803: Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ καθιερώνει την πράξη της δικαστικής επιθεώρησης.

1821: Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κυκλοφορεί την επαναστατική προκήρυξη «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», με την οποία ζητά από τους Έλληνες της Μολδαβίας και της Βλαχίας να επαναστατήσουν. Η ενέργειά του αυτή σηματοδοτεί και την επίσημη έναρξη της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.

1836: Ο Σάμιουελ Κόλτ κατοχυρώνει ως πατέντα το περίστροφο κολτ.

1863: Κάνουν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους σε αποκριάτικη παρέλαση στη Νέα Ορλεάνη της Λουϊζιάνας, τα αποκριάτικα άρματα.

1868: Ο Άντριου Τζόνσον γίνεται ο πρώτος Πρόεδρος, ο οποίος δέχεται μομφή από τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, αφού προσπάθησε να αποπέμψει τον υπουργό Πολέμου Έντουιν Στάντον. Ο Τζόνσον, στη συνέχεια θα αθωωθεί από τη Σύγκλητο.

1876: Κάνει πρεμιέρα, στο Όσλο, η σκηνική μουσική "Πέερ Γκιντ" του Έντβαρτν Γκρίεγκ.

1887: Το Παρίσι και οι Βρυξέλλες γίνονται οι δυο πρωτεύουσες, που συνδέονται για πρώτη φορά με τηλεφωνικό δίκτυο.

1902: Οι περιπλανώμενοι καταδρομείς των Μπόερς, που τον περασμένο Οκτώβριο είχαν εισβάλει στην Αποικία του Ακρωτηρίου, φτάνουν 50 μίλια έξω από το Κέιπ Τάουν και αρχίζουν να απωθούνται.

1912: Οι Ιταλοί βομβαρδίζουν τη Βηρυτό, αρχίζοντας έτσι εχθροπραξίες κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

1917: Κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου λαμβάνει το τηλεγράφημα Ζίμερμαν ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο οποίο η Γερμανία προσφέρεται να δώσει τη Νοτιοδυτική Αμερική πίσω στο Μεξικό, αν το Μεξικό δεχθεί να κηρύξει πόλεμο στις ΗΠΑ.

1918: Η Εσθονία ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της.

1920: Ιστορική πρώτη ομιλία της Νάνσι Άστορ, πρώτης γυναίκας που εκλέγεται βουλευτής στη Βρετανία.

1920: Το Κόμμα των Γερμανών Εργατών, με υπεύθυνο προπαγάνδας τον άγνωστο τότε Αδόλφο Χίτλερ, ανακοινώνει την αντισημιτική πολιτική του. Σε μία μπυραρία του Μονάχου, ο Χίτλερ ανακοινώνει τις «25» θέσεις του για τα προβλήματα της Γερμανίας. Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα από θέσεις του παγγερμανισμού, του σοσιαλισμού, του φασισμού και της θεωρίας για την ιεραρχία των φυλών.

1921: Στη Διάσκεψη του Λονδίνου έχει κληθεί ο υπουργός Στρατιωτικών Δημήτριος Γούναρης, ο οποίος ζητά να παραμείνει σεβαστή η Συνθήκη των Σεβρών, που κύρωσαν οι Σύμμαχοι με τις υπογραφές τους.

1924: Ο Αμερικανός κολυμβητής Τζόνι Βάισμιλερ τερματίζει πρώτος στα 100 μέτρα με 57 2/5 δευτερόλεπτα, σπάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ.

1925: Μία θερμική βόμβα χρησιμοποιείται για πρώτη φορά για να σπάσει ένα κομμάτι πάγου 250.000 τόνων, το οποίο είχε φράξει το ποτάμι Σεντ Λόρενς κοντά στο Γουάντικτον της Νέας Υόρκης.

1929: Στην Αυστρία, συμπλοκές σημειώνονται στους δρόμους της Βιέννης, μεταξύ 6.000 φασιστών και 18.000 σοσιαλιστών.

1930: Στις ΗΠΑ, ο Πρόεδρος Χούβερ ζητά από το Κογκρέσο να κάνει οικονομίες, ειδάλλως θα υποχρεωθεί να αυξήσει τη φορολογία κατά 40%.

1933: Η Ιαπωνία αρχίζει την κατάληψη της Κίνας, βόρεια του Σινικού Τείχους.

1939: Η Ουγγαρία υπογράφει αντικομουνιστικό σύμφωνο με την Ιταλία, το Ράιχ και την Ιαπωνία.

1942: Λαμβάνει χώρα η «Μάχη του Λος Άντζελες». Ένα αγνώστου ταυτότητας αντικείμενο (UFO) πετά πάνω από το Λος Άντζελες ενώ αυτό βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου και προκαλεί μπλακ άουτ στις 2.25 π.μ. Λαμβάνει πολλά πυρά από τα αντιαεροπορικά της πόλης. Τελικά από εξοστρακισμούς των βλημάτων, σκοτώνονται τρία άτομα.

1943: Με την καθοδήγηση του ΕΑΜ Αθήνας κηρύσσεται απεργία των εργατών, υπαλλήλων, μαθητών και πραγματοποιείται μεγάλη διαδήλωση στην Αθήνα με συμμετοχή 100.000 λαού για την επιβίωση και την ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης.
Η ορμή του λαού ήταν ασυγκράτητη εκείνη τη μέρα, όπως άλλωστε και τις επόμενες. Ομάδες διαδηλωτών εισέβαλαν στα παλαιά ανάκτορα και κατέκλυσαν τα κυβερνητικά γραφεία, ενώ ο κύριος όγκος της διαδήλωσης κατευθύνθηκε στο υπουργείο Εργασίας – που τότε ήταν στη διασταύρωση των οδών Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα.
Οταν έφτασε έξω από το υπουργείο Εργασίας μίλησαν αντιπρόσωποι του ΕΑΜ. Ανάμεσά τους και η ΕΠΟΝίτισσα Νίκη (πριν μία μέρα είχε ιδρυθεί η ΕΠΟΝ), που ενθουσίασε τους νέους. Μετά τις ομιλίες οι διαδηλωτές κατέλαβαν το υπουργείο κι έβαλαν φωτιά στα αρχεία του με τους καταλόγους των υποψηφίων προς επιστράτευση.
Αυτό ήταν η αρχή. Την άλλη ημέρα το πρωί ο «Ριζοσπάστης» σε έκτακτη έκδοσή του καλούσε το λαό να συνεχίσει τον αγώνα για να ματαιώσει τον κίνδυνο της πολιτικής επιστράτευσης.

1944: Ο στρατηγός Ραμίρες παραιτείται από το προεδρικό αξίωμα της Αργεντινής. Τον αντικαθιστά ο στρατηγός Φαρέλ, με αντιπρόεδρο τον άγνωστο τότε Χουάν Ντομίνγκο Περόν.

1945: Αφού διαβάζει το διάταγμα κήρυξης πολέμου κατά της Γερμανίας, δολοφονείται μέσα στο Κοινοβούλιο ο Αιγύπτιος πρωθυπουργός Αχμέντ Μάχερ Πασάς.

1946: Ο Χουάν Περόν εκλέγεται πρόεδρος της Αργεντινής.

1948: Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το Κομμουνιστικό Κόμμα παίρνει τον έλεγχο της Τσεχοσλοβακίας.

1949: Παρά την υπογραφή της συνθήκης ανακωχής, η Αίγυπτος αρνείται να αναγνωρίσει έστω και τυπικά το κράτος του Ισραήλ.

1952: Στο Βιετνάμ, οι Γάλλοι εκκενώνουν το Χοαμπίν και συγκεντρώνονται για να επιτεθούν στο Δέλτα του Τονκίν.

1953: Η Βουλή της Νοτίου Αφρικής ψηφίζει ένα νόμο περί δημόσιας ασφάλειας, δίνοντας με αυτό τον τρόπο στην Κυβέρνηση της χώρας αυξημένες εξουσίες κατά των μειονοτήτων.

1954: Στην Ελλάδα, καθορίζεται ο νέος νόμος περί εκλογής βουλευτών.

1961: Στην Ταγκανίκα, μετά από ανασκαφές, ο Λικέι φέρνει στο φως το σκελετό του πιο πρωτόγονου ανθρώπου, του Αυστραλοπιθήκου.

1963: Εφευρίσκεται η πρώτη μεταλλική ρακέτα του τένις.

1963: Πρώτη δημόσια εμφάνιση των Rolling Stones σε ξενοδοχείο του Surrey με 66 θεατές.

1964: Δημοσιεύματα του ελληνοκυπριακού Τύπου αποκαλύπτουν μυστικό σχέδιο των Τούρκων, σύμφωνα με το οποίο στον μελλοντικό τουρκοκυπριακό τομέα θα περιληφθούν η Αμμόχωστος, η Κυρήνεια και η μισή Λευκωσία.

1968: Ρεκόρ προσέλευσης σε αγώνα ποδοσφαίρου σημειώνεται στο Χάμπντεν Παρκ της Γλασκόβης. 134.461 θεατές παρακολουθούν την αναμέτρηση Σκοτίας – Αγγλίας για το Ευρωπαϊκό Κύπελλο.

1970: Ιδρύεται στις ΗΠΑ η Εθνική Δημόσια Ραδιοφωνία.

1971: Δεκαπέντε Έλληνες ναυτικοί αγνοούνται μετά το ναυάγιο του πλοίου "Ιόλη", στην Ιρλανδία.

1973: Κηδεύεται η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός, βραβευμένη με Όσκαρ Κατίνα Παξινού, που πέθανε σε ηλικία 73 ετών.

1975: Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελος Αβέρωφ, ανακοινώνει την καταστολή συνωμοτικής κίνησης στο στράτευμα. (Πραξικόπημα της Πιτζάμας).

1976: Ανακοινώνεται το σύνταγμα της Κούβας.

1981: Ο Εγκέλαδος χτυπά τις Αλκυονίδες με 6,6 Ρίχτερ, αφήνοντας πίσω του μεγάλες καταστροφές και τους Αθηναίους να περνούν αρκετά βράδια στα πάρκα και τους δρόμους της πόλης. Ο επίσημος απολογισμός των θυμάτων είναι 20 νεκροί, εκ των οποίων οι περισσότεροι από καρδιακή προσβολή.

1981: Στη Μεγάλη Βρετανία, τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ αναγγέλλουν τους αρραβώνες του πρίγκιπα Κάρολου με τη Λαίδη Νταϊάνα Σπένσερ.

1983: To E/Γ Ο/Γ Χρυσή Αυγή βυθίζεται στον Κάβο ντ’ Όρο, παρασύροντας στο θάνατο 28 επιβαίνοντες.

1983: Ειδική επιτροπή του Κογκρέσου των ΗΠΑ ανακοινώνει μία έκθεση η οποία καταδικάζει την πρακτική του Ιαπωνικού περιορισμού κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

1987: Ο μπασκετμπολίστας, Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, σκοράρει το πρώτο του τρίποντο. Μέχρι τότε είχε σημειώσει 36.000 πόντους μόνο με δίποντα.

1988: Το Ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ αποφασίζει να δικαιώσει το περιοδικό του Λάρι Φλιν "Hustler" με το να μην εγκρίνει απόφαση μικρότερου δικαστηρίου, το οποίο είχε αποφανθεί να δώσει το περιοδικό 200.000 δολάρια στον Τζέρι Φάλγουελ, ως αποζημίωση για δυσφήμιση.

1989: Σε πτήση Μπόινγκ 747 της εταιρίας United Airlines, με προορισμό τη Νέα Ζηλανδία από τη Χαβάη, ανοίγει τρύπα στην άτρακτο με αποτέλεσμα να εκσφενδονιστούν στον αέρα 9 άτομα, επιβάτες και πλήρωμα.

1989: Ο Χομεϊνί ανακοινώνει αμοιβή 3 εκατομμύρια δολάρια για τον θάνατο του συγγραφέα των «Σατανικών Στίχων» Σαλμάν Ρούσντι.

1989: Κηδεύεται ο μακροβιότερος μονάρχης της Ιαπωνίας Χιροχίτο.

1991: Αρχίζουν οι χερσαίες επιχειρήσεις της «Καταιγίδας της Ερήμου» στον Περσικό Κόλπο.

1991: Ντεμπούτο του Νίκου Μαχλά με την ομάδα του ΟΦΗ.

1992: Η Χρυσή Άρκτος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Βερολίνο απονέμεται στην ταινία "Γκραντ Κάνιον" του Αμερικανού Λόρενς Κάσνταν.

1993: Ο Έρικ Κλάπτον "σαρώνει" τα βραβεία μουσικής Γκράμι.

1994: Ο Επίτροπος για τις εξωτερικές υποθέσεις της Ε.Ε. Χανς Βαν Ντεν Μπρουκ, ο Πρόεδρος και ο ΥΠΕΞ των Σκοπίων θέτουν την άρση των ελληνικών μέτρων ως προϋπόθεση για την επανάληψη του διαλόγου με την Ελλάδα.

1995: Κατά την πρώτη ψηφοφορία, που γίνεται στη Βουλή για την ανάδειξη του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Κωστής Στεφανόπουλος παίρνει 181 ψήφους και ο Αθανάσιος Τσαλδάρης 109.

1996: Κουβανέζικα καταδιωκτικά καταρρίπτουν δύο ιδιωτικά αεροπλάνα, που ανήκουν σε ομάδα αυτοεξόριστων Κουβανών.

1997: Την υποψηφιότητά του για την ηγεσία της ΝΔ ανακοινώνει ο Μιλτιάδης Έβερτ.

1997: Aνακοινώνεται η επιτυχής κλωνοποίηση του πρώτου θηλαστικού, της προβατίνας Ντόλυ.

1999: Ένα αεροσκάφος τύπου Τουπόλεφ, των Νοτίων Κινεζικών Αερογραμμών συγκρούεται καθώς πλησιάζει το αεροδρόμιο της πόλης Βενζού, στην ανατολική Κίνα, και οδηγεί στο θάνατο 61 άτομα.

2002: Ολοκληρώνονται οι 19οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στο Σολτ Λέικ Σίτι των ΗΠΑ. Στους αγώνες συμμετείχαν 2.500 αθλητές από 77 χώρες.

2004: Πάνω από 500 νεκρούς και 250 τραυματίες αφήνει πίσω του σεισμός 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, που πλήττει το βόρειο Μαρόκο ενώ ολόκληρα χωριά, με σπίτια χτισμένα με λάσπη και τούβλα, "σβήνονται" από το χάρτη.

2008: Ο Φιντέλ Κάστρο αποσύρεται από την προεδρία της Κούβας μετά από 50 χρόνια.

2011: Τελευταία εκτόξευση του διαστημικού λεωφορείου “Discovery”.

2012: Ο Πάνος Καμμένος, μετά την αποχώρησή του από τη Νέα Δημοκρατία λόγω «μνημονίων», ιδρύει νέο πολιτικό σχηματικό, με την ονομασία «Ανεξάρτητοι Έλληνες».

2013: Ο Νικος Αναστασιάδης εκλέγεται πρόεδρος της Κύπρου.

 

Γεννήσεις σαν σήμερα

1304 - Ιμπν Μπατούτα, ήταν Μαροκινός και Βέρβερος περιηγητής. Πλήρες όνομα Αμπού Αμπντάλα Μοχάμεντ ιντ Αμπντάλαχ λ-Λαβουάτι τ-Τανγκί ιμπν Μπατούτα, (24 Φεβρουαρίου 1304 - 1368 ή 1369 ή 1377).
Είναι γνωστός για τα μεγάλα ταξίδια του, καταγραφές των οποίων δημοσιεύθηκαν στο έργο του Ρίχλα (δηλ. «Ταξίδι»), το οποίο περιέχει πολλές και ακριβείς πληροφορίες για τις χώρες που επισκέφθηκε. Για τα ταξίδια του αποκαλείται «ο περιηγητής του Ισλάμ». Σε μια περίοδο τριάντα χρόνων, ο Ιμπν Μπαττούτα επισκέφθηκε το μεγαλύτερο τμήμα του γνωστού ισλαμικού κόσμου, καθώς και μη μουσουλμανικές περιοχές. Ταξίδευσε στη Βόρεια Αφρική, το Κέρας της Αφρικής, τη Δυτική Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη στα δυτικά και την Μέση Ανατολή, την Νότια, Κεντρική και Νοτιοδυτική Ασία και την Κίνα στην Ανατολή, σε μια διαδρομή περίπου 120.000 χιλιομέτρων, περίπου τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή που διένυσε ο Μάρκο Πόλο. Ο Ιμπν Μπατούτα θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους περιηγητές όλων των εποχών.

1500 – Κάρολος Κουίντος (λατινικά: Carolus Quintus‎), δηλ. πέμπτος, ήταν κυβερνήτης της Ισπανικής Αυτοκρατορίας ως Κάρολος Α΄ (ισπανικά: Carlos I de España‎) από το 1516 και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Κάρολος Ε΄.
Από το 1519, ενώ κυβερνούσε και τα εδάφη του πρώην δουκάτου της Βουργουνδίας από το 1506. Το 1556 παραιτήθηκε χάριν του νεότερου αδελφού του, Φερδινάνδου Α΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και του γιου του Φιλίππου Β΄, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Ισπανίας. (24 Φεβρουαρίου 1500 – 21 Σεπτεμβρίου 1558)

1808 - Τζον Γουάις, ήταν πρωτοπόρος στον τομέα της αεροστατικής. Πραγματοποίησε πάνω από 400 πτήσεις κατά την διάρκεια της ζωής του και θεωρείται εφευρέτης αρκετών καινοτομιών στον σχεδιασμό των αεροστάτων.
Το αερόστατό του, The Jupiter, μετέφερε 123 επιστολές και έγινε ή πρώτη επίσημη υπηρεσία αεροπορικού ταχυδρομείου για τα Ταχυδρομεία των ΗΠΑ το 1859. (αγγλικά: John Wise‎, 24 Φεβρουαρίου 1808 – 28 Σεπτεμβρίου 1879)

1837 - Ροσαλία ντε Κάστρο, ήταν Ισπανίδα συγγραφέας. (Rosalía de Castro, Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, 24 Φεβρουαρίου 1837 — Παδρόν, 15 Ιουλίου 1885)
Είναι μια από της σημαντικότερες συγγραφείς σε γαλικιανή γλώσσα, ενώ μεγάλο μέρος του έργου της είναι στα καστιλιανικά. Θεωρείται η σημαντικότερη μορφή του Rexurdimento, της αναγέννησης της γαλικιανής γλώσσας και στις 17 Μαΐου, τη μέρα που δημοσιεύθηκε η συλλογή ποιημάτων της Cantares gallegos γιορτάζεται η Ημέρα των Γαλικιανών Γραμμάτων.
Ήταν νόθα κόρη του ιερέα Xosé Martínez Viojo και της María Teresa de la Cruz de Castro e Abadía και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της με της θείες της και αργότερα με τη μητέρα της. Το 1858 παντρεύτηκε τον ιστορικό Manuel Murguía. Μαζί απέκτησαν 6 παιδιά.
Ήταν πάντα φιλάσθενη και το 1885 πέθανε από καρκίνο .
Έγραψε τα πρώτα της έργα στα καστιλιάνικα, ενώ το 1863, ο σύζυγός της, κι αυτός σημαντικός εκπρόσωπος του Rexurdimento, δημοσίευσε χωρίς τη γνώση της τα ποιήματα Cantares gallegos. Τον επόμενο χρόνο δημοσιεύτηκε η συλλογή διηγημάτων Contos da miña terra I, και το 1880 η δεύτερη συλλογή ποιημάτων της σε γαλικιανή γλώσσα Follas novas. Όλο το υπόλοιπο έργο της είναι στα καστιλιανικά.
Τα ποιήματά της μελοποιήθηκαν από διάφορους μουσικούς όπως ο Emilio Cao, ο Amancio Prada και η Luz Casal. Στο Soundrack της ταινίας Mar Adentro ακούγεται το ποίημά της Negra Sombra από τη συλλογή Follas Novas.

1842 - Αρρίγκο Μπόιτο, ήταν Ιταλός συνθέτης, ποιητής και λιμπρεττίστας. (Arrigo Boito, 24 Φεβρουαρίου 1842 - 10 Ιουνίου 1918)
Σπούδασε μουσική στο Ωδείο του Μιλάνου και νέος ακόμη διακρίθηκε ως ποιητής που επένδυε ο ίδιος μουσικά τις συνθέσεις του.
Έγραψε δύο μόνο όπερες εκ των οποίων επιζεί σήμερα ο Μεφιστοφελής σε λιμπρέττο δικό του, βασισμένη στον Φάουστ του Γκαίτε. Η πρεμιέρα της το 1868 στην Σκάλα ήταν μια αποτυχία και προκάλεσε επεισόδια και επέμβαση της αστυνομίας. Ο Μπόιτο την επανεπεξεργάστηκε και η όπερα ανέβηκε τον Απρίλιο του 1875 στην Μπολόνια με επιτυχία. Είναι ένα έργο που παίζεται τακτικά μέχρι σήμερα.
Εκεί που ευτύχησε περισσότερο ο Μπόιτο ήταν στην συγγραφή λιμπρέττων. Εκτός από τις άλλες συνεργασίες του, γνωστότερη των οποίων ήταν η Τζοκόντα του Πονκιέλλι, ιδιαίτερα επιτυχημένη ήταν αυτή με τον Βέρντι. Έγραψε τους στίχους του Inno delle nazioni (Ύμνου των εθνών) και τα έξοχα λιμπρέττα των δύο τελευταίων και σπουδαίων έργων του Βέρντι, Οθέλλος και Φάλσταφ, βασισμένα το μεν πρώτο στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ, το δε δεύτερο στα έργα του ίδιου ποιητή Οι εύθυμες κυράδες του Ουίντσορ (The Merry Wives of Windsor) και (εν μέρει) Ερρίκος Δ΄ (Henry IV).

1885 - Στανισλάβ Ιγκνάσυ Βίτκιεβιτς (πολωνικά: Stanislaw Ignacy Witkiewicz) ήταν Πολωνός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, φωτογράφος και ζωγράφος. Είναι από τους πλέον αξιόλογους συγγραφείς της Πολωνίας μετά την ανεξαρτησία της χώρας το 1918.
Ο Βίτκιεβιτς γεννήθηκε στη Βαρσοβία στις 24 Φεβρουαρίου 1885 και ήταν γιος του Στανισλάβ Βίτκιεβιτς, ζωγράφου και κριτικού τέχνης. Το 1880, η οικογένειά του μετακόμισε στο Ζακοπάνε (Zakopane), όπου ο μικρός Στανισλάβ άρχισε να παίρνει μαθήματα πιάνου. Το 1892, ο Στανισλάβ Ιγκνάσυ βαπτίστηκε με νονά του τη διάσημη ηθοποιό Helena Modjeska.

Το 1893 άρχισε να γράφει σύντομα θεατρικά έργα εμπνευσμένος από τον Σαίξπηρ και παράλληλα να ζωγραφίζει, κυρίως τοπία, υπό την καθοδήγηση του πατέρα του. Από το 1900 και για μια δεκαετία, ταξίδεψε σε πολλές χώρες και πόλεις της Ευρώπης: Αγία Πετρούπολη, Βιέννη, Μόναχο, Παρίσι, Λονδίνο. Το 1905, ο Βίτκιεβιτς συνόδεψε τον Πολωνό συνθέτη Κάρολ Συμανόφσκι (Karol Szymanowski) στην Ιταλία. Το 1907 πηγαίνει στη Βιέννη να δει μια έκθεση πινάκων του Πωλ Γκωγκέν.

Το 1904, ο Βίτκιεβιτς εγγράφεται στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας, όπου με κάποια διαλείμματα σπούδασε ζωγραφική μέχρι το 1910, με καθηγητή τον Γιόζεφ Μεχόφερ (Josef Mehoffer). To 1913 αρραβωνιάστηκε την Jadwiga Janczewska, η οποία αυτοκτόνησε το 1914. Τσακισμένος από το θάνατο της μνηστής του, ο Βίτκιεβιτς συνοδεύει τον διάσημο ανθρωπολόγο Μπρόνισλαβ Μαλινόφσκι (Bronislaw Malinowski) σε μια εξερευνητική αποστολή του στην Κεϋλάνη και την Αυστραλία.
Μετά την έκρηξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βίτκιεβιτς φτάνει στην Αγία Πετρούπολη και το 1915 αποφοιτά από το Στρατιωτικό Κολλέγιο Πάβλοφσκι (Pavlovsky) της πόλης. Κατατάσσεται στο στρατό, πηγαίνει στο μέτωπο, τραυματίζεται σε μια μάχη στην Ουκρανία, παρασημοφορείται και αποστρατεύεται με το βαθμό του λοχαγού. Επιστρέφει στο Ζακοπάνε το 1918. Γράφει το θεωρητικό έργο "Νέες Μορφές στη Ζωγραφική". Το 1923 παντρεύεται την Jadwiga Unrug.
Στα επόμενα χρόνια και μέχρι που ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Βίτκιεβιτς αφιερώνεται στη συγγραφή μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων. Γράφει τα μυθιστορήματά του "Αντίο Φθινόπωρο" (1927) και "Απληστία" (1930). Με την έκρηξη του πολέμου, φεύγει από τη Βαρσοβία και στις 18 Σεπτεμβρίου 1939 αυτοκτονεί στο μικρό χωριό Jeziory στην ανατολική Πολωνία.

Θεατρικό έργο
Στο θέατρο ο Βίτκιεβιτς ανέπτυξε την αισθητική της "καθαρής φόρμας" (pure form), που αποδεσμεύει τον καλλιτέχνη από το φυσικό περιβάλλον και την εξωτερική πραγματικότητα. Εξερευνά κόσμους του ονείρου, της τρέλας, της παρωδίας και της πολιτικής σάτιρας. Τη φιλοσοφία του αυτή την συνταιριάζει στη ζωγραφική και το θέατρο.
Όπως σημειώνει ο Μάρτιν Έσσλιν (Martin Esslin) στο έργο του "Το Θέατρο του Παράλογου", ο σύνδεσμος ανάμεσα στα μοντέρνα κινήματα της ζωγραφικής και στις νέες πειραματικές τάσεις στο σύγχρονο δράμα εκδηλώνεται με τρόπο εντυπωσιακό στον Στανισλάβ Ιγκνάσυ Βίτκιεβιτς. Στα θεατρικά έργα του, ο Βίτκιεβιτς συνδυάζει στοιχεία του σουρεαλισμού με το ύφος, τη δομή και τη φρασεολογία του "θεάτρου του παράλογου". Θεωρείται με τις πρωτοποριακές ιδέες του για το θέατρο ως πρόδρομος του Ιονέσκο, του Μπέκετ και του Φερνάντο Αραμπάλ.

Από τα θεατρικά έργα του Βίτκιεβιτς, μόνο 4 εκδόθηκαν κι άλλα 5 παίχτηκαν στη σκηνή στη διάρκεια της ζωής του. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του, που έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες, περιλαμβάνονται:
"Οι Πραγματιστές" (1919)
"Ο Κύριος Πράις ή Τροπική Τρέλα" (1920)
"Μεταφυσική ενός μοσχαριού με δυό κεφάλια" (1921)
"Η Νερόκοτα" (1921)
"Η Σουπιά" (1922)
"Η Τρελή Ατμομηχανή" (1923)
"Ο Τρελός και η Καλόγρια" (1923)
"Η Μητέρα" (1924)
"Οι Υποδηματοποιοί" (1931 - 1934)

Ως ζωγράφος, ο Βίτκιεβιτς υπέγραφε με το ψευδώνυμο Βίτκασυ (Witkacy). Η σουρεαλιστική, ονειρική και τόσο εφιαλτική ζωγραφική του επηρέασε σε σημαντικό βαθμό και χάραξε νέες ατραπούς για τους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα
Μια επιλογή από τους πιο χαρακτηριστικούς πίνακές του περιλαμβάνει: "Aυτοπροσωπογραφία" (περ. 1910), "Αυτοπροσωπογραφία" (1913), "Μασκαράτα" (1917), "Φανταστικό όραμα" (1917), "Δυο Κεφάλια" (1920), "Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου" (1916 - 21), "Σύνθεση με Γυναικείες Φιγούρες" (1917 - 20), "Σύνθεση με Ρινόκερους" (1918), "Γελαστό Αγόρι" (1920), "Συνθέσεις: Σατανάς" (1920), "Ο Πειρασμός του Αδάμ" (1920), "Γενική Σύγχυση" (1920), "Νεκρή Φύση με Ρολόι" (1921), "Η Μαρύσια με Σκύλο στην Κεϋλάνη" (1920 - 21), "Ο Ζευς μεταμφιεσμένος σε Ταύρο" (1921), "Σύνθεση" (1922), "Πορτραίτο της Κυρίας Szarota" (1924), "Αυτοπροσωπογραφία" (1924), "Πορτραίτο της Jadwiga Witkiewicz" (1925), "Πορτραίτο της Maria Nawrocka" (1929), "Αυτοπροσωπογραφία" (1938), "Αυτοπροσωπογραφία" (1939).

1898 - Κούρτ Τανκ, ήταν Γερμανός μηχανικός αεροναυπηγικής και πιλότος δοκιμών που ηγήθηκε του γραφείου σχεδιασμού της εταιρείας «Φόκε-Βουλφ» (Γερμανικά: «Focke-Wulf») από το 1931 μέχρι το 1945. (γερμανικά: Kurt Waldemar Tank, 24 Φεβρουαρίου 1898 - 5 Ιουνίου 1983)
Ήταν υπέυθυνος για τη δημιουργία αρκετών αεροσκαφών της Luftwaffe κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων του μαχητικού «Focke-Wulf Fw 190», του αναχαιτιστικού «Focke-Wulf Ta 152» και του μεταγωγικού «Focke-Wulf Fw 200».
Ο Κούρτ Τανκ απεβίωσε στις 5 Ιουνίου 1983 (85 ετών)

1914 - Ράλφ Έρσκιν (Ralph Erskine) ήταν αρχιτέκτονας Βρετανικής καταγωγής που έζησε και εργάστηκε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Σουηδία. Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1914 στο Λονδίνο και πέθανε στις 16 Μαρτίου 2005 στη Σουηδία.
Γεννήθηκε στην Αγγλία το 1914 σπούδασε στο Λονδίνο στη Regent Street Polytechnic για 5 χρόνια και το 1939 ταξίδεψε στη Σουηδία το 1939 λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, όπου ο σουηδικός φονξιοναλισμός (functionalism) και το κοινωνικό του περιεχόμενο του κέντρισαν το ενδιαφέρον. Στη Σουηδία αρχικά συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τεχνών της Στοκχόλμης (Academy of Arts) και τελικά συνέχισε εκεί τη ζωή του όπου ανέλαβε και πληθώρα έργων. Στη Βρετανία έγινε γνωστός μετά τα 50 του χρόνια που ανατέθηκαν κάποια σημαντικά έργα.
Βασική επιρροή για το Ραλφ Έρσκινφαίνεται να αποτελούν οι σουηδοί φονξιοναλιστές αρχιτέκτονες όπως ο Gunar Asplund, Sven Markelius και Sigurd Lewerentz όπως και το κράτος πρόνοιας που είχε συγκροτήσει η Σουηδία ήδη από το 1930. Σημαντική επιρροή επίσης, φαίνεται να ήταν και ο συμφοιτητής του Gordon Cullen, γ’ αυτό και ένα από τα βασικότερα στοιχεία που επεξεργάζεται στα έργα του είναι η ένταξη τους στο περιβάλλον τους και η διαλλεκτική σχέση που αναπτύσσουν με αυτό.

1927 - Εμανουέλ Ριβά, ήταν Γαλλίδα ηθοποιός. (γαλλικά: Emmanuelle Riva, 24 Φεβρουαρίου 1927 - 27 Ιανουαρίου 2017)
Έγινε γνωστή κυρίως από τους ρόλους της στις ταινίες Χιροσίμα, Αγάπη μου (Hiroshima mon amour, 1959), Ο Εφημέριος (Léon Morin, Prêtre, 1961), Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία (Trois Couleurs: Bleu, 1993) και Venus Beaute: Ινστιτούτο Ομορφιάς (Vénus Βeauté (institut), 1999). Το 2012 πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία Αγάπη (Amour). Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Στην ηλικία των 85 ετών έγινε η γηραιότερη ηθοποιός που λαμβάνει υποψηφιότητα για το συγκεκριμένο βραβείο.
Η Ριβά γεννήθηκε στην πόλη Σενιμενίλ, στα Βοζ της Γαλλίας. Ξεκίνησε την καριέρα της στο Παρίσι αφού πρώτα εργάστηκε ως μοδίστρα. Ένας από τους πιο γνωστούς της ρόλους είναι αυτός στην ταινία Χιροσίμα, Αγάπη μου (Hiroshima mon amour, 1959), για τον οποίο έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο BAFTA A' Γυναικείου Ρόλου. Έχει εμφανιστεί επίσης στις ταινίες Ο Εφημέριος (Léon Morin, Prêtre, 1961), Τα Μάτια του Μίσους (Thérèse Desqueyroux, 1962) για την οποία βραβεύτηκε με το Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, Thomas l'imposteur (1964), Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία (Trois Couleurs: Bleu, 1993) και Venus Beaute: Ινστιτούτο Ομορφιάς (Vénus Βeauté (institut), 1999). Το 2012 πρωταγωνίστησε στο αισθηματικό δράμα Αγάπη (Amour) σε σκηνοθεσία Μίχαελ Χάνεκε. Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Το κατόρθωμα αυτό έκανε τη Ριβά τη γηραιότερη ηθοποιό που λαμβάνει υποψηφιότητα για το συγκεκριμένο βραβείο. Επίσης κέρδισε το BAFTA και το Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ίδια ταινία.
Η Ριβά ήταν επίσης ποιήτρια.
Απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου του 2017 σε ηλικία 89 ετών.

1934 - Χρήστος Λαμπράκης, ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και εκδότης, θεωρούμενος ως ο ισχυρότερος άνθρωπος στα ελληνικά ΜΜΕ επί δεκαετίες. (24 Φεβρουαρίου 1934 - 21 Δεκεμβρίου 2009)
Ο Χρήστος Λαμπράκης γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα και ήταν γιος του Δημητρίου Λαμπράκη, που ήταν ο σημαντικότερος Έλληνας εκδότης της εποχής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο London School of Economics. Το 1954, σε ηλικία 20 ετών, ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού "Ταχυδρόμος" και το 1957, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε την προεδρία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, που εξέδιδε, μεταξύ άλλων, τις εφημερίδες "Το Βήμα" και "Τα Νέα". Ο Χρήστος Λαμπράκης ίδρυσε επίσης την ημερήσια αθλητική εφημερίδα "Ομάδα" το 1959 και το περιοδικό "Εποχές" το 1963.
Προσωπικότητα με ιδιαίτερη καλλιέργεια και μεγάλη αγάπη για την τέχνη, την μουσική και τον πολιτισμό, υπήρξε ο πρωτεργάτης της δημιουργίας του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

1934 - Γιώτα Λύδια, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, μία από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες λαϊκές τραγουδίστριες.
Μπήκε στην δισκογραφία το 1954 με την προτροπή του συζύγου της και του συνθέτη Γεράσιμου Κλουβάτου. Αμέσως αναγνωρίστηκε η αξία και το σπάνιο μέταλλο της φωνή της και όλοι οι συνθέτες θέλησαν να συνεργαστούν μαζί της. Τραγουδάει Τσιτσάνη, Παπαϊωαννου, Χιώτη (Ηλιοβασιλέματα κ.α), Καραπατάκη, Λαύκα, Μητσάκη, Μπακάλη, Δερβενιώτη, και βέβαια Απόστολο Καλδάρα με τον οποίο δίνουν το σπουδαίο και διαχρονικό τραγούδι Συ μου χάραξες πορεία.

1943 - Πάμπλο Μιλανές, είναι Κουβανός συνθέτης, τραγουδιστής, κιθαρίστας. (Pablo Milanés, 24 Φεβρουαρίου 1943)
Γεννήθηκε στο Bayamo της Κούβας το 1943. Σπούδασε στην εθνική σχολή μουσικής της Αβάνας. Το «feeling» είναι ένα μουσικό στυλ που ξεκίνησε στη Κούβα τη δεκαετία του 40, στο οποίο τα αισθήματα ορίζουν την ερμηνεία. Το στυλ αυτό επηρεάστηκε από τα βορειοαμερικάνικα ρομαντικά τραγούδια της εποχής και τη τζαζ. Το «feeling» συνοδευόταν με μια κιθάρα, σαν τους παλιούς τρουβαδούρους, για να γίνει καλύτερη επικοινωνία με το κοινό. Από εκεί ξεκίνησε και ο Πάμπλο Μιλανές.
Ώς ερμηνευτής, ο Πάμπλο Μιλανές μπήκε στο συγκρότημα Los Bucaneros. Που και που, τραγουδούσε και μόνος του. Συνεργάστηκε με το συγκρότημα αυτό μέχρι το 1966. Το 1967, κάνει την στρατιωτική θητεία του, την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ, και αρχίζει να γράφει τραγούδια πιο πολιτικοποιημένα. Το 1968 δίνει την πρώτη του συναυλία με τον Silvio Rodríguez στο La Casa de las Américas. Είναι το πρώτο σήμα του μουσικού κινήματος που ονομάστηκε το 1972 Nueva Trova. Στο ίδιο μέρος συνάντησε και άλλα σημαντικά πρόσωπα της πολιτιστικής και μουσικής πολιτικής σκηνής όπως Violeta Parra, Chico Buarque, Vinicius de Moraes, Víctor Jara και πολλοί άλλοι. Στις αρχές της δεκαετίας του 80, ξεκινάει δικό του συγκρότημα, με διάφορους φίλους του. Συνεχίζει να αναμιγνύει διάφορα είδη μουσικής, πάντα με δυνατή κοινωνική διάσταση.
Μαζί με τον Silvio Rodriguez και τον Noel Nicola, θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της Nueva Trova. Ξεχωρίζει από τον Silvio Rodriguez με μελωδίες επηρεασμένες από τη Βραζιλία, μελωδίες που τις παίζει στη κιθάρα ή στο πιάνο. Συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες όπως οι Silvio Rodríguez, Joaquín Sabina, Ana Belén, Joan Manuel Serrat, Víctor Manuel, Los Van Van, και άλλους. Τα πιο φημισμένα τραγούδια του είναι Yolanda, Yo me quedo, Amo a esta isla.
Το 2005 για πρώτη φορά συνθέτει μέρος της μουσικής του κινηματογραφικού έργου Siempre Habana του Ángel Peláez.

1949 - Πασχάλης Τερζής, είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής. (24 Φεβρουαρίου 1949)
Ο Πασχάλης Τερζής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πυλαία της Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στη Ρόδο και εκεί πραγματοποίησε τα πρώτα καλλιτεχνικά του βήματα. Έπειτα από μερικά χρόνια αποφάσισε να μετακομίσει στην Αθήνα και άρχισε να τραγουδά σε δημοφιλή κέντρα μουσικής ως συνοδευτικός τραγουδιστής με διάσημους Έλληνες τραγουδιστές της δεκαετίας του '60. Από τη δεκαετία του '80 και μετά ξεκίνησε να ηχογραφεί δικούς του δίσκους. Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1982, με τίτλο «Λέω». Σήμερα ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη και αρκετοί δίσκοι του παραμένουν ιδιαίτερα δημοφιλείς.

1954 - Σιντ Μάιερ, είναι Καναδός προγραμματιστής και σχεδιαστής παιχνιδιών. (Sidney K. "Sid" Meier, 24 Φεβρουαρίου 1954)
 Έχει δημιουργήσει μερικά από τα πιο καλοφτιαγμένα και εμπορικά επιτυχημένα παιχνίδια για υπολογιστές, όλων των εποχών κερδίζοντας δεκάδες διακρίσεις τόσο για την ποιότητα των τίτλων του όσο και για την τεράστια εμπορική τους επιτυχία. Θεωρείται ένας από τους ζωντανούς θρύλους της βιομηχανίας των παιχνιδιών.
Ο Σιντ Μάιερ γεννήθηκε το 1954. Το 1982, μαζί με τον Bill Stealey ίδρυσε την εταιρεία MicroProse. Στη Microprose o Μάιερ σχεδίασε την πασίγνωστη σειρά παιχνιδιών Civilization. Το 1996 εγκατελειψε την Microprose και μαζί με τον βετεράνο του χώρου Jeff Briggs ίδρυσε την εταιρεία Firaxis Games. Σήμερα η Firaxis Games δημιουργεί παιχνίδια στρατηγικής, πολλά από τα οποία είναι νέες εκδόσεις κλασσικών τίτλων του Μάιερ, όπως τα Civilization IV και Sid Meier's Pirates!.
Το 1999, ο Σιντ Μάιερ ήταν ο δεύτερος που συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τους πιο διακεριμένους (hall of fame) της Αμερικανικής Ακαδημίας Διαδραστικής Τέχνης και Επιστήμης (Academy of Interactive Arts and Sciences). Ο πρώτος που τιμήθηκε ήταν ο Shigeru Miyamoto της Nintendo.
Είναι παντρεμένος με τη Σούζαν και έχουν ένα γιο. Σήμερα μένει στο Hunt Valley του Μαίρυλαντ.

1955 - Αλέν Μαρί Πασκάλ Προστ, Ιππότης του Τάγματος της Τιμής στην πατρίδα του και μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, είναι παλαίμαχος Γάλλος οδηγός αγώνων αυτοκινήτου. (Alain Marie Pascal Prost, 24 Φεβρουαρίου 1955)
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 τις σαιζόν 1980 - 1993 και συγκαταλέγεται στις κορυφαίες μορφές της ιστορίας του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Είναι τρίτος στη λίστα των παγκόσμιων πρωταθλητών με 4 τίτλους, ενώ με 51 καρό σημαίες υστερεί μόνο του Μίχαελ Σουμάχερ σε κερδισμένα γκραν-πρι. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 δοκίμασε να δραστηριοποιηθεί και ως κατασκευαστής χωρίς ανάλογη επιτυχία.
Σε αντίθεση με το στερεότυπο του ενθουσιώδη, ριψοκίνδυνου και θεαματικού οδηγού, ο Προστ διακρίθηκε για τη χαλαρή και καθαρά εγκεφαλική αγωνιστική συμπεριφορά του (εξ' ου και το προσωνύμιο «Καθηγητής»). Έχοντας ως πρότυπα μορφές των πρώτων χρόνων της Φόρμουλα 1 όπως ο Τζιμ Κλαρκ κι ο Τζάκι Στιούαρτ, το στυλ του ακουμπούσε πάνω απ' όλα στη λογική, τη σωστή ρύθμιση του μονοθεσίου πριν τον αγώνα και την αποφυγή του κινδύνου κατά τη διάρκειά του. Σύμφωνα με τον εξειδικευμένο δημοσιογράφο Ντένις Τζέκινσον, υπήρξε ένας θερμός και απλός άνθρωπος που δε βασιζόταν στο πάθος ή την έμπνευση, ούτε βαυκαλιζόταν με εντυπωσιασμούς και μπούρδες. Η διανοητική αυτοπειθαρχία του έφτανε σε τέτοιο επίπεδο, που οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν.
Αυτή η ιδιοσυγκρασία του χάρισε αξιοπρόσεκτη σταθερότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι με εξαίρεση την παρθενική χρονιά του, δεν έπεσε ποτέ κάτω απ' την 5η θέση της βαθμολογίας, ακόμα κι όταν οδηγούσε αναξιόπιστα μονοθέσια όπως το RE30. Ταυτόχρονα όμως ήταν ο λόγος που ήλθε σε διάσταση με συναδέλφους του, όπως με τον ομόσταυλό του στη Μακλάρεν Άιρτον Σένα κατά τα τέλη της δεκατίας του '80. Η σύγκρουση αυτών των δύο διαμετρικά αντίθετων χαρακτήρων ήταν η βασική αιτία που ο Προστ προτίμησε να αποσυρθεί μετά το θρίαμβο του 1993, παρά να ξανασυναντηθεί στην ίδια ομάδα με το Βραζιλιάνο.

1955 - Στίβεν Πωλ Τζομπς, ήταν μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες στον χώρο της τεχνολογίας, ένας εκ των δύο συνιδρυτών, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλός της Apple και πρώην πρόεδρος της Pixar (μέχρις ότου εξαγοράστηκε από την Disney, στης οποίας το Διοικητικό Συμβούλιο διατηρούσε θέση και της οποίας ήταν ο μεγαλύτερος μέτοχος). (Steven Paul Jobs, 24 Φεβρουαρίου 1955 - 5 Οκτωβρίου 2011)
Έχει χαρακτηριστεί ως οραματιστής στον χώρο των υπολογιστών και πολλές ιδέες του άλλαξαν τον τρόπο που οι καταναλωτές χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία. Ήταν από τους πρώτους που συνέλαβαν την ιδέα του οικιακού προσωπικού υπολογιστή. Ο Στηβ Τζομπς "ήταν ο μέγας ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής".
Η ίδρυση της Apple
Η ιδέα της εμπορικής εκμετάλλευσης της δουλειάς του δεύτερου ιδρυτή της Apple, Στήβεν Βόζνιακ, ήταν δική του και η αρχική οικονομική επιτυχία της Apple στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με τους υπολογιστές Apple I και II καθώς και μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, με τον υπολογιστή Macintosh, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην επιχειρηματική του ικανότητα. Παρ'όλα αυτά, ο σκληρός τρόπος διαχείρισης καθώς και κάποιες ριζοσπαστικές, οικονομικά ριψοκίνδυνες ιδέες και ο αυταρχικός τρόπος αντιμετώπισης των στελεχών κορυφώθηκαν το 1985 σε μια διαμάχη με τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρίας και πρώην στέλεχος της Pepsi, John Sculley και την απομόνωση και την μετέπειτα αποχώρησή του από την εταιρία.

Μετά την αποχώρηση από την Apple
Το 1986 ίδρυσε την εταιρεία NeXT, μια εταιρεία που αρχικά επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη ακριβών υπολογιστών/σταθμών εργασίας. Παρότι αποτυχημένη εμπορικά, η NeXT συνέχισε να επιχειρεί μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1990, αναπτύσσοντας και πουλώντας το λειτουργικό της NeXTSTEP (αργότερα πλατφόρμα ανάπτυξης εφαρμογών OpenSTEP). Με την αγορά της NeXT από την Apple το 1996, το NeXTSTEP αποτέλεσε τη βάση για το λειτουργικό σύστημα MAC OS X.
To 1986 o Στηβ Τζομπς αγόρασε την εταιρεία Pixar, μέχρι τότε αυτόνομο τμήμα της Lucasfilm, εταιρίας που ανήκε στον Τζορτζ Λούκας, ο οποίος είναι παραγωγός σειράς ταινιών όπως Ο Πόλεμος των Άστρων. Η Pixar γρήγορα έγινε η πλέον επιφανής εταιρία στον χώρο των κινουμένων σχεδίων βασισμένων σε γραφικά υπολογιστών. Με την Walt Disney Pictures ως διανομέα δημιούργησε σειρά ταινιών κινουμένων σχεδίων με πρώτη το Toy Story, κάτι που την έκανε γνωστή και απέφερε μεγάλα κέρδη στον Στηβ Τζομπς. Παράλληλα το 1996, η Apple προέβη στην εξαγορά της NeXT σκοπεύοντας να χρησιμοποιήσει το λειτουργικό της σύστημα ως τη βάση για το νέο Mac OS. Η αγορά της NeXT φέρνει τον Τζομπς πίσω στην Apple αρχικά ως interim CEO και αργότερα ως τον CEO και πρόεδρο του ΔΣ, θέση που διατηρούσε μέχρι το θάνατό του.

Επιστροφή και θρίαμβος
Η επιστροφή του Στηβ Τζομπς στην Apple θεωρείται κρίσιμης σημασίας για την επιβίωση της εταιρίας. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια και με την αναδιάρθρωση των προϊόντων και τμημάτων της, όπως για παράδειγμα την κατάργηση του Apple Newton, τη συγχώνευση των υπολογιστών Macintosh σε δύο σειρές και την εξασφάλιση της επένδυσης $100 εκ. από τη Microsoft και τη σύναψη συμφωνίας μεταξύ των δυο εταιριών σχετικά με τη συνεχιζόμενη υποστήριξη της πλατφόρμας Macintosh για 5 χρόνια, η Apple γίνεται ξανά κερδοφόρα.
Το 1998 λανσαρίστηκαν οι πολύχρωμοι και αξιόπιστοι iMac Και τα iBook. Στον χώρο των πολυμέσων ο iMac ήταν ανώτερος από το IBM PC και εταιρείες όπως η Adobe και Macromedia συνείσφεραν στην επιτυχία του παρέχοντας προγράμματα πολυμέσων γι αυτόν. Αν και οι χρήστες των Mac θέλουν παραδοσιακά να παραμένουν αποστασιοποιημένοι από τα ΙΒΜ PC και τα Microsoft Windows, o Στηβ δεν ακολούθησε αυτή τη γραμμή.
Ιδιαίτερα σημαντική, επιχειρηματικά, ήταν η κίνηση της Apple στον χώρο της μουσικής. Ο Τζομπς, αντιλαμβανόμενος την επανάσταση του Ίντερνετ και της ψηφιακής μουσικής, δημιούργησε το 2001 το iPod. Δύο χρόνια αργότερα, το 2003, και με δεδομένη την επιτυχία του iPod, η Apple μπήκε δυναμικά στον χώρο της διανομής μουσικής μέσω του διαδικτύου και του iTunes Music Store (iTMS). Παρά τις διαψεύσεις σχετικά με την ανάπτυξη κινητού τηλεφώνου από τον Στηβ Τζόμπς, στις αρχές του 2007 η Apple μπήκε στην αγορά των κινητών τηλεφώνων με την παρουσίαση του iPhone, μιας συσκευής που γρήγορα κατέκτησε μεγάλο μέρος της αγοράς κινητών τηλεφώνων στις ΗΠΑ και σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες και από τότε είναι στις πρώτες δυο θέσεις πωλήσεω "smartphone" παγκοσμίως.

Τον Ιανουάριο του 2010 ο Τζομπς παρουσίασε το iPad. Κατά το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς του απονεμήθηκε ο τίτλος του «προσώπου της χρονιάς» από τη βρετανική οικονομική εφημερίδα Financial Times.

Στις 24 Αυγούστου 2011, ανακοίνωσε την παραίτησή του από την Apple. Στην επιστολή της παραίτησής του, συνέστησε να τον διαδεχθεί ο επόμενος στην ιεραρχία, Τιμ Κουκ. Όπως ζήτησε ο ίδιος, διορίστηκε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου. Στις 5 Οκτωβρίου 2011 (μια μέρα μετά την παρουσίαση του iPhone 4s, από την οποία ήταν απών) ανακοινώθηκε ο θάνατος του σε ηλικία 56 ετών.

1956 - Τζούντιθ Μπάτλερ, είναι Αμερικανίδα μετα-στρουκτουραλίστρια φιλόσοφος, η οποία έχει συμβάλει στα πεδία του φεμινισμού, της θεωρίας Queer, της πολιτικής φιλοσοφίας και της ηθικής. Είναι καθηγήτρια στο τμήμα Ρητορικής και Συγκριτικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϊ. (Judith Butler, 24 Φεβρουαρίου 1956)
Η Μπάτλερ πήρε το διδακτορικό της στη φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Γέιλ το 1984, και η διατριβή της δημοσιεύθηκε με τον τίτλο Subjects of Desire: Hegelian Reflections in Twentieth Century France. Στα τέλη της δεκαετίας του 80, και ενώ κατείχε διάφορες θέσεις διδασκαλίας και έρευνας (όπως για παράδειγμα στο Κέντρο Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς), αναμείχθηκε στις «μετά-στρουκτουραλιστικές» προσπάθειες της Δυτικής φεμινιστικής θεωρίας να αμφισβητήσουν τους θεμελιώδεις όρους του φεμινισμού. Η πιο πρόσφατη δουλειά της επικεντρώνεται στην Εβραϊκή φιλοσοφία, στην οποία την απασχολούν κυρίως οι «προ-Σιωνιστικές κριτικές της κρατικής βίας.»

1972 - Θεόδωρος Κουρεντζής, είναι Έλληνας διευθυντής ορχήστρας, συνθέτης και ποιητής που εργάζεται στη Ρωσία.  (ρωσικά: Курентзис Теодор), (γενν. 24 Φεβρουαρίου 1972)
Γεννήθηκε στην Αθήνα και από μικρή ηλικία άρχισε τα μαθήματα πιάνου. Στα επτά του χρόνια άρχισε να μαθαίνει βιολί, ενώ στα δώδεκά του φοίτησε στο Ελληνικό Ωδείο στο Τμήμα Θεωρητικής Μουσικής και στο Τμήμα Εγχόρδων. Με την σύνθεση ασχολήθηκε για πρώτη φορά το 1987 υπό τη καθοδήγηση του καθηγητή Γιώργου Χατζηνίκου και αργότερα με το καθηγητή Σρεκ.

Το 1990 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του μουσικού συγκροτήματος «Musica Aeterna» και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πόρτο Χέλι. Μετά το πέρας των σπουδών (αν και είχε εξασφαλισμένη υποτροφία για τη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης) εγκαταστάθηκε στη Ρωσία και συγκεκριμένα στην Αγία Πετρούπολη, στο διάσημο Κρατικό Ωδείο της. Δάσκαλος του ήταν η σχεδόν μυθική μορφή της σοβιετικής διεύθυνσης ορχήστρας Ηλίας Μούσιν, δάσκαλος των επίσης διάσημων Βαλέρι Γκέργκιεβ και Γιούρι Τερμικανόβ. Ο ίδιος ο μαέστρος είπε για τον Θεόδωρο Κουρετζή: «Είχα πολύ ταλαντούχους μαθητές σαν τον Γκέρκγιεβ και τον Τερμικανόβ και μια μόνο διάννοια: ήταν ο Θεόδωρος Κουρεντζής» (Теодор Курентзис: Ангел Ностальгии).

Στα 2002 μαζί με τη Ρωσίδα ελληνίστρια φιλόλογο Φατίμα Γιελόεβα και υπό την αιγίδα του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού (επί υπουργίας Ευάγγελου Βενιζέλου) ίδρυσε το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Το 2003 ο Κουρεντζής εντάσσεται στην Εθνική Φιλαρμονική Ορχήστρα της Ρωσίας και τον επόμενο χρόνο αναλαμβάνει επικεφαλής διευθυντής ορχήστρας στο Ακαδημαϊκό Θέατρο Όπερας & Μπαλέτου της πόλης Νοβοσιμπίρσκ. Τον Ιανουάριο του 2005 αναλαμβάνει την καλλιτεχνική οργάνωση της ορχήστρας Musica Eaterna και του συγκροτήματος New Siberian Singers.
Στη Ρωσία είναι μια εμβληματική φυσιογνωμία. Όλες του οι συναυλίες είναι sold out μήνες πρωτύτερα, είναι δημοφιλής σε όλες τις ηλικίες και μέχρι και η χήρα του Σοστακόβιτς κατέβηκε στο καμαρίνι του να τον συγχαρεί μετά από μία παράσταση της «Λαίδης Μακμπέθ του Μτενσκ». Διευθύνει τακτικά τις καλύτερες ορχήστρες της Μόσχας. Με την ομάδα των μουσικών του ταξιδεύουν σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία προκαλώντας πανζουρλισμό με κάθε τους παράσταση. Οι εφημερίδες δημοσιεύουν τη μία διθυραμβική κριτική μετά την άλλη χαρακτηρίζοντάς τον «αναρχικό, ωραιοπαθή και ιδιοφυΐα». Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι δηλωμένος θαυμαστής του.
Η επιστροφή στην Ελλάδα δεν τον απασχολεί ούτε ως σκέψη. Ο σημαντικότερος λόγος που δεν θέλει να εργαστεί εκεί μόνιμα είναι η διαχρονική έλλειψη διαπαιδαγώγησης και πειθαρχίας, τόσο των μουσικών όσο και του κοινού. Επίσης, η απουσία αξιόλογης ορχήστρας.
Στα πλαίσια του διαγωνισμού Χρυσή Μάσκα 2005, ο Κουρεντζής έλαβε τέσσερα βραβεία μεταξύ το οποίων και το βραβείο του καλύτερου Διευθυντή Ορχήστρας για το έργο του Τζουζέπε Βέρντι Αΐντα. Τον Μάιο του 2006 ανέβασε, στα πλαίσια των εορτασμων των 250 χρονων από τη γέννηση του Μότσαρτ, το «Cosi fan tutte» (Ελληνική απόδοση Έτσι κάνουν όλες) και τους Γάμους του Φίγκαρο.

1989 - Κωνσταντίνος Δημήτριος Κουφός, είναι Ελληνοαμερικανός καλαθοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ανδρών της Ελλάδας, που αγωνίζεται στους Σακραμέντο Κινγκς, του NBA.(Konstantine Demetrios "Kosta" Koufos, 24 Φεβρουαρίου 1989)

1992 - Νίκος Καρέλης, είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη βελγική Γκενκ ως επιθετικός. (Ηράκλειο Κρήτης, 24 Φεβρουαρίου 1992)
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ερασιτεχνική ομάδα του Εργοτέλη. Το 2007 εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα του κρητικού συλλόγου όπου και παρέμεινε επί μία πενταετία.

Το 2012 αποχώρησε για να συνεχίσει την καριέρα του στη ρωσική Αμκάρ Περμ, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε σε 9 αγώνες πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2013 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, με τον οποίο στην πρώτη του χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, σκοράροντας το τρίτο τέρμα της ομάδας του στον τελικό εναντίον του ΠΑΟΚ (4-1).
Τον Ιανουάριο του 2016 μετεγγράφηκε στη βελγική Γκενκ, υπογράφοντας συμβόλαιο διάρκειας 3,5 ετών.
Διεθνής καριέρα
Ο Νίκος Καρέλης υπήρξε βασικό στέλεχος των εθνικών ομάδων Παίδων (Κ-17), Νέων (Κ-19) και Ελπίδων (Κ-21).
Στις 14 Μαΐου 2014 ανακοινώθηκε από την ΕΠΟ ότι συγκαταλέγεται στους 30 "εκλεκτούς" του Φερνάντο Σάντος για την προεπιλογή της αποστολής της Ελλάδας εν όψει του Μουντιάλ 2014, δεν επιλέχθηκε όμως στην τελική 23άδα
Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε τελικά στις 11 Οκτωβρίου 2014 με προπονητή τον Κλαούντιο Ρανιέρι, στην εκτός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Φινλανδίας (1-1) για τα προκριματικά του Euro 2016, όπου ξεκίνησε ως βασικός και σημείωσε το μοναδικό τέρμα της ελληνικής ομάδας.

 

Θάνατοι σαν σήμερα

1704 - Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ, ήταν Γάλλος συνθέτης της εποχής μπαρόκ. Η συνεισφορά του, κυρίως στην εκκλησιαστική μουσική, έτυχε μεγάλης αναγνώρισης την εποχή του και το πρελούδιο στο Te Deum του αποτελεί πλέον ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του -κυρίως μετά την εδραίωσή του ως μουσικό σήμα του διαγωνισμού της Eurovision. (γαλλικά: Marc-Antoine Charpentier, 1643 – 24 Φεβρουαρίου 1704)

Γεννημένος πιθανότατα στο Παρίσι, ο Σαρπαντιέ ήταν γιος γραφέα με πολύ καλές διασυνδέσεις στην τότε Βουλή των Παρισίων. Έλαβε εξαιρετική μόρφωση και κλείνοντας τα δεκαοκτώ του γράφτηκε στη σχολή νομικής· αποσύρθηκε μετά το πρώτο μόλις εξάμηνο. Μεταξύ των 1667 και 1699 έμεινε στη Ρώμη, ως μαθητευόμενος πλάι στον Τζάκομο Καρίσιμι.
Με την επιστροφή του στη Γαλλία διορίστηκε αμέσως προσωπικός συνθέτης της Μαρίας της Λωρραίνης, δούκισσας της Γκιζ (Marie de Lorraine, duchesse de Guise), γνωστής και ως "Δεσποινίς ντε Γκιζ". Για τα επόμενα δεκαεπτά χρόνια ο Σαρπαντιέ συνέθεσε για την εργοδότριά του μεγάλο όγκο μουσικής, κυρίως φωνητικά έργα πάνω σε θρησκευτικά κείμενα. Αξιοσημείωτο είναι ότι προτιμούσε τον λατινικό όρο canticum από το πιο διαδεδομένο ιταλικό ορατόριο. Τα περισσότερα απ' αυτά τα έργα γράφτηκαν για δύο γυναικείες φωνές και βαθύφωνο, με τη συνοδεία δύο υψίφωνων οργάνων (συνηθέστερα για βιολί) και συνεχές βάσιμο. Καθώς, κατά την παράδοση, στην εκκλησία τραγουδούσαν μόνο άρρενες, τα λειτουργικά του έργα τα έγραψε για κοντρα-τενόρο (πιθανώς τον εαυτό του), τενόρο και βαθύφωνο, συνοδευόμενους από τα παραπάνω όργανα.

Το 1680 η Δεσποινίς ντε Γκιζ εμπλούτισε το μουσικό της προσωπικό, φτάνοντας τους δεκατρείς μουσικούς καθώς και έναν δάσκαλο τραγουδιού. Ενόσω στην υπηρεσία της ως συνθέτης (και όχι ως διευθυντής του μουσικού συνόλου), ο Σαρπαντιέ έγραψε και έργα για την Κυρία ντε Γκιζ, πρώτη εξαδέλφη του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Χάρη στην Κυρία ντε Γκιζ και την προστασία που τους παρείχε, οι μουσικοί του εν λόγω συνόλου κατάφεραν να παίξουν όπερες δωματίου του Σαρπαντιέ, κάτι δύσκολο αν αναλογιστούμε ότι το μονοπώλιο όπερας ανήκε στον αυλικό συνθέτη Ζαν Μπατίστ Λυλί. Οι περισσότερες απ' αυτές τις όπερες και τις ποιμενικές ωδές ήταν στη γαλλική γλώσσα και κατά πάσα πιθανότητα αποτελούσαν παραγγελίες της Κυρίας ντε Γκιζ. Η εκτέλεση αυτών των έργων λάμβανε χώρα σε αυλικές αίθουσες, τους χειμερινούς μήνες· θεωρείται ωστόσο βέβαιο ότι η Κυρία ντε Γκιζ τα συμπεριελάμβανε και στις εβδομαδιαίες εκδηλώσεις στην έπαυλή της στο Παρίσι.
Στα δεκαεπτά αυτά χρόνια υπηρεσίας, ο Σαρπαντιέ έγραψε και ένα μεγάλο μέρος της μουσικής του λαμβάνοντας εξωτερικές παραγγελίες. Αξιοσημείωτη είναι η συνεργασία του με τον Μολιέρο (ο οποίος μέχρι το 1672 συνεργαζόταν με τον Λυλύ), και μετά τον θάνατό του με τον Τομά Κορνέϊγ (Thomas Corneille) και τον Ζαν Ντονώ ντε Βιζέ (Donneau de Visé). Το 1685 η αίρεση του μονοπωλίου επί του μουσικού θεάτρου έφερε και το τέλος του Σαρπαντιέ ως συνθέτη γι' αυτό το είδος.

Στα 1679 ο Σαρπαντιέ επιλέχθηκε να γράφει μουσική για τον υιό του Λουδοβίκου ΙΔ΄, τον επονομαζόμενο και δελφίνο. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της μουσικής γράφτηκε για τα ίδια μέσα που είχε στη διάθεσή του επί Δεσποινίδος ντε Γκιζ: τρεις φωνές με τη συνοδεία τριών οργάνων. Μάλιστα, με την άδειά της, πολλά απ' αυτά τα έργα παιζόντουσαν και στο προσωπικό παρεκκλήσι του δελφίνου, αλλά με μουσικούς της αυλικής υπηρεσίας. Περί το 1683 ο Σαρπαντιέ συνταξιοδοτήθηκε· έκτοτε λάμβανε παραγγελίες για τον εορτασμό σπουδαίων αυλικών γεγονότων, όπως η Περιφορά του Επιταφίου.
Ο θάνατος της Δεσποινίδος ντε Γκιζ το 1688 ήταν καθοριστικός· ήδη από τον προηγούμενο χρόνο ο Σαρπαντιέ τέθηκε στην υπηρεσία των Ιησουιτών ως μουσικός διευθυντής (maître de musique). Αποστολή του πλέον δεν ήταν να γράφει ορατόρια, αλλά να μελοποιεί ψαλμούς και άλλα λειτουργικά κείμενα, όπως λιτανείες, μοτέτα κλπ. Τη θέση αυτή κράτησε μέχρι το 1698, οπόταν και διορίστηκε μουσικός διευθυντής της Χορωδίας του Βασιλικού Παρεκκλησίου των Παρισίων (Sainte-Chapelle)· εκεί διηύθυνε τη χορωδία και έγραφε θρησκευτική μουσική μέχρι τον θάνατό του το 1704. Τα περισσότερα έργα που έγραψε για τη θητεία του εκεί αγνοούνται· κατά το συνήθειο, με τον θάνατο του μουσικού διευθυντή, τα έργα του κατασχέθηκαν. Ο Σαρπαντιέ πέθανε στη Sainte-Chapelle και ετάφη σε ένα μικρό κοιμητήριο (πλέον ανύπαρκτο) πίσω από το κλίτος της χορωδίας.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1727, οι κληρονόμοι του συνθέτη πούλησαν τα χειρόγραφά του στην τότε Βασιλική Βιβλιοθήκη, τη σημερινή Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Πρόκειται για 28 τόμους χωρισμένους σε δύο σειρές τευχών (αριθμημένες με αραβικούς και ρωμαϊκούς αριθμούς αντίστοιχα), ενώ σε κάθε τεύχος αναγράφεται η χρονολογία. Τα χειρόγραφα αυτά, με τα τεχνικά τους στοιχεία (υδατογραφήματα, γραφικός χαρακτήρας κλπ) έχουν επιτρέψει την ακριβή χρονολόγηση των έργων του, καθώς και τον καθορισμό του γεγονότος για το οποίο γράφτηκαν πολλά απ' αυτά.

Μουσική και υφολογικά στοιχεία
Η εργογραφία του Σαρπαντιέ περιλαμβάνει ορατόρια, όπερες, λειτουργίες και αρκετά μικρότερα κομμάτια που δεν εμπίπτουν σε κάποια κατηγορία. Κάποια απ' αυτά, γραμμένα για μία ή δύο φωνές και μικρό οργανικό σύνολο, είναι παρόμοια με ιταλικές καντάτες της εποχής· αν και παρουσιάζουν πολλά κοινά στοιχεία ο Σαρπαντιέ τα ονομάζει air sérieux ή air à boire όταν το κείμενο είναι γαλλικό, και "καντάτες" όταν το κείμενο είναι στα ιταλικά.
Τα έργα του γράφτηκαν σε μια μεταβατική περίοδο για τη μουσική: όπως και στον Κλάουντιο Μοντεβέρντι, οι τρόποι αντικαθίστανται σταδιακά από τις τονικότητες και εδραιώνεται η αρμονία. Η ασάφεια αυτού του δυισμού, όπου το ένα ύφος δανείζει στοιχεία στο άλλο, δεν μπορεί παρά να είναι εμφανής και χαρακτηριστική στα περισσότερα έργα του. Πέρα από την ιδιότητα του συνθέτη, ο Σαρπαντιέ φέρεται να αποτελεί εξίσου ικανό θεωρητικό της μουσικής· σε χειρόγραφο του 1680 κάνει αρμονική ανάλυσή μιας λειτουργίας του Ιταλού συνθέτη Φραντσέσκο Μπερέττα, ενώ το 1691 γράφει ένα εγχειρίδιο μουσικής εκπαίδευσης για τον Φίλιππο της Ορλεάνης. Μια επαύξηση του εγχειριδίου γράφεται τρία χρόνια αργότερα και οι δύο εκδοχές σώζονται από τον συνάδελφό του Ετιέν Λουλιέ, ο οποίος τις τιτλοφορεί "Κανόνες Σύνθεσης υπό Κου Σαρπαντιέ" (Règles de Composition par Monsieur Charpentier) και "Επαυξήσεις επί του πρωτότυπου εκ του Δούκα της Σαρτρ" (Augmentations tirées de l’original de Mr le duc de Chartres). Σε μια κενή σελίδα ο Λουλιέ αναφέρει κάποιες παρατηρήσεις του Σαρπαντιέ, οι οποίες ανήκουν σ' ένα άλλο έργο του Σαρπαντιέ με τίτλο "Κανόνες Συνοδείας υπό Κου Σαρπαντιέ" (Règles de l’accompagnement de Mr Charpentier). Έτσι, προκύπτουν τρία μεγάλα θεωρητικά έργα, για να συμπληρωθούν από μια τέταρτη -ιδιόχειρη- διατριβή, που ανακαλύπτεται το 2009 στο Πανεπιστήμιο της Ινδιάνας. Γραμμένη το 1698 και με αύξοντα αριθμό "XLI" (41), αποδεικνύει ότι ο Σαρπαντιέ έγραψε όχι μόνο μουσική, αλλά μια ολόκληρη σειρά θεωρητικών έργων, κάτι που τον κατατάσσει στους σημαντικούς θεωρητικούς της εποχής του.

1810 - Χένρι Κάβεντις (Henry Cavendish, 10 Οκτωβρίου 1731 – 24 Φεβρουαρίου 1810) ήταν Βρετανός επιστήμονας, που διακρίθηκε για τη συνεισφορά του στη φυσική και στη χημεία.

1815 - Ρόμπερτ Φούλτον, ήταν Αμερικανός μηχανικός και ο πρώτος που πραγματοποίησε πρακτικά το 1803 την προώθηση των πλοίων με ατμοκίνηση, πρόβλημα που αντιμετωπίσθηκε από το 1690 από τον Ντενί Παπέν και που είχε λυθεί μερικώς από τον Μαρκήσιο Ζοφρουά Ντ' Αμπάνς. (Robert Fulton, 14 Νοεμβρίου 1765 - 24 Φεβρουαρίου 1815)

Ο Ρόμπερτ Φούλτον γεννήθηκε το 1765 στο Λάνκαστερ, στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του πάλεψε πολύ σκληρά. Ο πατέρας του ήταν ράφτης και είχε να αναθρέψει τέσσερα παιδιά -τρεις κόρες και τον Ρόμπερτ. Γρήγορα μάλιστα βρέθηκε υποχρεωμένος να αναλάβει το βάρος αυτό ο μικρός Ρόμπερτ, γιατί ο πατέρας του πέθανε νωρίς. Και τα έβγαλε πέρα, ζωγραφίζοντας μινιατούρες πάνω σε διάφορα κοσμήματα.
Το ταλέντο του στη ζωγραφική τού έδωσε τα μέσα να συντηρεί την οικογένειά του. Η μεγάλη του αγάπη όμως ήταν οι εφευρέσεις γύρω από τη μηχανική. Η ζωή του είναι μία πρωτοφανής και καταπληκτική ιστορία από αέναες προσπάθειες. Πριν φτάσει στο τέρμα των επιτυχιών του, με το ατμόπλοιο, είχε κιόλας απασχολήσει την κυβέρνηση της Αγγλίας και τον Ναπολέοντα κατά τα 20 χρόνια που έζησε στην Αγγλία και στη Γαλλία, αναζητώντας την επιτυχία και την πραγματοποίηση των παράτολμων φιλοδοξιών του. Ο Φούλτον είναι ο κατασκευαστής του Ναυτίλου, του πρώτου υποβρύχιου που διέχισε τον Σηκουάνα, και ενός άλλου υποβρύχιου, που επιχείρησε να διασχίσει τη Μάγχη και να κολλήσει τις τορπίλες του στα αγγλικά πολεμικά πλοία. Αλλά οι προσπάθειές του γύρω από το υποβρύχιο έμειναν στη μέση, από διάφορες συγκυρίες και ατυχίες.

Κατά την διάρκεια του έτους 1803 ο Φούλτον κατασκεύασε το πρώτο του ατμόπλοιο, του οποίου οι προκαταρκτικές δοκιμές έγιναν στη Γαλλία, συναντώντας την αδιαφορία του Ναπολέοντα. Το επόμενο έτος ο Φούλτον παρουσίασε την εφεύρεσή του στην Αγγλία, άνευ όμως επιτυχούς αποδοχής. Έτσι στράφηκε προς την υπερπόντια Αμερική όπου και εκεί αντιμετώπισε την ίδια αδιαφορία εκ μέρους των Αρχών του τόπου του. Παρά ταύτα προέβη στη ναυπήγηση ενός νεότερου ατμοπλοίου, του «Κλερμόν» (Clermont) που μετά από επιτυχείς δοκιμές πλεύσης στον ποταμό Χάντσον εξυπηρέτησε τακτική ταχυδρομική υπηρεσία μεταξύ Νέας Υόρκης-Όλμπανι. Στο μέσον περίπου του έτους 1807 η Κυβέρνηση των ΗΠΑ, που είχε τελικά αντιληφθεί τα πλεονεκτήματα που εξασφάλιζε η εκμετάλλευση των εφευρέσεων του Φούλτον, ανέθεσε σε αυτόν επίσημα την ναυπήγηση ατμοκίνητης φρεγάτας για λογαριασμό του Ναυαρχείου.
Δυστυχώς όμως οι ζηλοφθονούντες την επιτυχία του Φούλτον και οι αντιποιούμενοι τις εφευρέσεις του, υπήρξαν πολλοί. Με αυτούς ενεπλάκη σε μακρόχρονες δίκες, χωρίς όμως αποτέλεσμα, γεγονός που στάθηκε ικανό να τον οδηγήσει στο θάνατο από βαρειά θλίψη, σε ηλικία 50 ετών, το 1815.

Οι θαρραλέες πράξεις του, που τον έφεραν γρήγορα στο θάνατο, καθώς και όσα καταπληκτικά και σχεδόν μυθιστορηματικά έκανε στη ζωή του, συγκίνησαν βαθειά τον αμερικανικό λαό και ιδιαίτερα τους Νεοϋορκέζους. Γι' αυτό τον τίμησαν όσο κανέναν άλλον ιδιώτη μέχρι τότε. Το Νομοθετικό Σώμα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης αποφάσισε να πενθήσει μερικές εβδομάδες. Αντιπρόσωποι της Πολιτείας και της εθνικής κυβερνήσεως πήγαν στη Νέα Υόρκη για να συνοδεύσουν τον νεκρό στην τελευταία του κατοικία. Όλος ο κόσμος είχε παραταχθεί σιωπηλά στους δρόμους, απ' όπου θα περνούσε η κηδεία. Οι καμπάνες στις εκκλησίες χτυπούσαν πένθιμα και κάθε λεπτό αντηχούσε ο κρότος του κανονιού από τη δυτική πυροβολαρχία και από το μεγάλο ατμοκίνητο θωρηκτό Φούλτον ο πρώτος.

1953 - Γκερντ φον Ρούνστετ, ήταν Γερμανός στρατάρχης της Βέρμαχτ, επικεφαλής ομάδας Στρατιών στην εισβολή στην Πολωνία (1939), Γαλλία (1940) και στην εισβολή στην Σοβιετική Ένωση (1941) και γενικός διοικητής των δυνάμεων του Δυτικού μετώπου (1944) μέχρις ότου αντικαταστάθηκε από τον Χίτλερ και αποστρατεύθηκε. (Karl Rudolf Gerd von Rundstedt, 12 Δεκεμβρίου 1875 - 24 Φεβρουαρίου 1953)
Ο Στρατάρχης συνελήφθη από την 36η Μεραρχία Πεζικού των ΗΠΑ την 1η Μαΐου 1945. Ενώ ανακρινόταν, υπέστη καρδιακή προσβολή και οι Βρετανοί τον μετέφεραν στο Μπρίτζεντ (Bridgend) της Νότιας Ουαλίας, σκοπεύοντας να τον κατηγορήσουν για εγκλήματα πολέμου: Ο Ρούντστετ, πράγματι, δεν είχε αντιδράσει (αν δεν είχε εγκρίνει) την επονείδιστη διαταγή του, υφισταμένου του τότε, Ράιχεναου, για τη λήψη "κατασταλτικών μέτρων" κατά των ανταρτών και του άμαχου πληθυσμού που τους υποστήριζε. Ωστόσο, ο Ρούντστετ, λόγω της κακής του υγείας, δεν παραπέμφθηκε σε δίκη και, το 1948, αφέθηκε ελεύθερος. Επέστρεψε στην Γερμανία και έζησε τα τελευταία του χρόνια στον Πύργο Οπερσχάουζεν (Schloss Oppershausen) κοντά στο Τσέλε της Κάτω Σαξονίας. Ο Γκερντ φον Ρούντστετ πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου 1953 στο Ανόβερο μετά από βαριά καρδιακή προσβολή στην ηλικία των 77 ετών.

1967 - Φραντς Γουάξμαν, ήταν Γερμανός συνθέτης, με εβραϊκή καταγωγή και αμερικανική υπηκοότητα, γνωστός περισσότερο για τις μουσικές συνθέσεις ταινιών. (Franz Waxman, 24 Δεκεμβρίου 1906 - 24 Φεβρουαρίου 1967)
 Μερικά από τα πιο διάσημα έργα του βρίσκονται στα Ρεβέκκα (1940), Η Λεωφόρος της Δύσης (1950), Μια θέση στον ήλιο (1951), Σιωπηλός Μάρτυς (1954) και Η Ιστορία μιας Μοναχής (1959). Υπήρξε δώδεκα φορές υποψήφιος για Όσκαρ, καταφέρνοντας να κερδίσει, όμως, δύο φορές.
Ωστόσο, συνέθεσε και έργα για κονσέρτα όπως το ορατόριο Joshua (1959) και το The Song of Terezin (1965). Επιπλέον έγραψε συνθέσεις για ορχήστρα, χορωδία, αλλά και παιδική χορωδία, βασισμένη σε ποιήματα που γράφτηκαν από παιδιά, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Theresienstadt, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Γουάξμαν, επίσης, ίδρυσε το Los Angeles Music Festival, το 1947.

1975 - Δημοσθένης Στεφανίδης, του Σοφοκλή, ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και νομικός. Έγινε γνωστός κυρίως από τη διατύπωση της οικονομικής θεωρίας της "άνισης ανταλλαγής". (1896 - 24 Φεβρουαρίου 1975)
Γεννήθηκε στη Σκύρο το 1896 και σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια των Αθηνών και της Φρανκφούρτης.
Υπηρέτησε ως καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του ΑΠΘ από το 1928 ως την απόλυσή του από την κατοχική κυβέρνηση το 1942 και έπειτα ως καθηγητής Νομικής στο ΕΚΠΑ από το 1950 ως το 1966, οπότε συνταξιοδοτήθηκε.
Υπηρέτησε ως πρόεδρος του ΙΚΑ από το 1951 ως τις 10 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Μεταξύ άλλων έγραψε το έργο "Οικονομικαί Μελέται" (Αθήνα 1926)

Γιώργος Ανδριανόπουλος, ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, συνιδρυτής και πρόεδρος του Ολυμπιακού Πειραιώς, δήμαρχος της ίδιας πόλης και υπουργός της Εμπορικής Ναυτιλίας. Αποτελεί τον μοναδικό παίκτη της εθνικής Ανδρών στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο οποίος στη συνέχεια υπουργοποιήθηκε. (25 Οκτωβρίου 1903 - 24 Φεβρουαρίου 1980)

1984 - Κούλης (Ιωάννης) Στολίγκας, ήταν Έλληνας ηθοποιός, σπούδασε φωνητική μουσική στο ωδείο της γενέτειράς του. Το θεατρικό του ντεμπούτο το έκανε το 1933 στην οπερέτα του Λέχαρ "Εύθυμη χήρα.

1993 - Ρόμπερτ Φρέντρικ Τσέλσι 'Μπόμπι' Μούρ, ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής. (Robert Frederick Chelsea "Bobby" Moore, 12 Απριλίου 1941 - 24 Φεβρουαρίου 1993)
Γεννήθηκε στο Μπάρκινγκ του Ανατολικού Λονδίνου στις 12 Απριλίου του 1941 και πέθανε στο Γουόντσγουέρθ του νοτιοδυτικού Λονδίνου στις 24 Φεβρουαρίου του 1993.

Διετέλεσε αρχηγός της Γουέστ Χαμ για περισσότερο από δέκα χρόνια, οδηγώντας την στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 1964 και του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1965 και αρχηγός της ομάδας της Εθνικής Αγγλίας η οποία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1966. Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών και ο Πελέ τον χαρακτήρισε τον καλύτερο αμυντικό που αντιμετώπισε ποτέ
Αγωνίστηκε συνολικά 108 φορές με τα χρώματα της Αγγλίας, αριθμός που αποτελούσε εθνικό ρεκόρ τη στιγμή της αποχώρησής του από το ποδόσφαιρο. Το ρεκόρ καταρρίφθηκε αργότερα από τον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον, με 125 εμφανίσεις συνολικά. Ο Μουρ όμως συνέχισε να είναι ο Αγγλος αρχηγός με τις περισσότερες διεθνείς εμφανίσεις μέχρι τις 28 Μαρτίου του 2009, όταν ο Ντέιβιντ Μπέκαμ έκανε την 109η εμφάνισή του με την Εθνική Αγγλίας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Μπέκαμ, ο Μουρ έπαιξε και τα 90' λεπτά όλων των εμφανίσεών του

2000 - Μιχαήλ Σ. Ρουφογάλης, ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πυροβολικού (αντισυνταγματάρχης, επί χούντας προήχθη παράτυπα σε υποστράτηγο), επί χρόνια στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών, και ένας από τους πρωταγωνιστές της χούντας των συνταγματαρχών. (1921 - 24 Φεβρουαρίου 2000)
Ο Ρουφογάλης, όπως και ο Παπαδόπουλος, ήταν Αχαιός και αξιωματικός του Πυροβολικού. Γεννήθηκε το 1921 στην Ακράτα Αχαΐας αλλά μεγάλωσε στην Πάτρα. Ήταν απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, της Σχολής Πυροβολικού, της τότε Σχολής Πληροφοριών του ΓΕΣ, της Σχολής Ψυχολογικών Επιχειρήσεων ΗΠΑ και της Σχολής Πολέμου.
Η γνωριμία του Ρουφογάλη με τον Παπαδόπουλο έγινε το διάστημα 1950-1952 όταν υπηρετούσαν στη Σχολή Πυροβολικού στο Μεγάλο Πεύκο. Τότε γνώρισε και τον Νικόλαο Μακαρέζο αλλά και τον Οδυσσέα Αγγελή, τον οποίον μετέπειτα η ηγεσία της χούντας θα διόριζε αρχηγό Ενόπλων Δυνάμεων.

Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της στρατιωτικής του καριέρας σε επιτελικά γραφεία και στην ΚΥΠ, όντας ευνοούμενος, όπως και ο Παπαδόπουλος, του ιδρυτή και πρώτου αρχηγού της Υπηρεσίας (1953-1963) στρατηγού Αλέξανδρου Νάτσινα. Μέσα στην ΚΥΠ, επί κυβερνήσεων Παπάγου και Καραμανλή, διετέλεσε διευθυντής του Κέντρου Μελέτης Στρατιωτικών Πληροφοριών και της Υπηρεσίας Ειδικών Μελετών. Επανήλθε στην ΚΥΠ το 1966, επί κυβέρνησης των Αποστατών, και ανέλαβε διευθυντής του Γραφείου Ασφαλείας (σημερινό Τμήμα Ασφαλείας ΕΥΠ), θέση την οποία κατείχε και τη βραδιά του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου.
Αμέσως μετά την επιτυχία του πραξικοπήματος διορίστηκε υπαρχηγός της ΚΥΠ. Αρχηγός τυπικά ήταν ο Αλέξανδρος Χατζηπέτρος, ο οποίος όμως ήταν τελείως διακοσμητικός, και ο Ρουφογάλης έπαιρνε όλες τις αποφάσεις· το 1972 ο Ρουφογάλης ανέλαβε και τυπικά αρχηγός της ΚΥΠ.
Ο Ρουφογάλης αναγνωριζόταν ως ικανός συνωμότης και στα πρώτα χρόνια της χούντας σημείωσε αρκετές επιτυχίες, όπως π.χ. η καταστολή του αντιπραξικοπήματος του βασιλιά Κωνσταντίνου το Δεκέμβριο του 1967 και η εξάρθρωση της οργάνωσης ΕΚΔΑ (Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντίστασης), που είχε ιδρυθεί από τους στενούς συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου Γιάννη Χαραλαμπόπουλο, Γιάννη Σκουλαρίκη, Λευτέρη Βερυβάκη κ.α.

Όμως καθώς η χούντα εδραίωνε την εξουσία της άρχισε να περνάει όλο και περισσότερο χρόνο στα μπουζούκια, στο καζίνο της Πάρνηθας και σε θαλαμηγούς εφοπλιστών. Εκείνη την εποχή, αν και αρχηγός της μυστικής υπρεσίας, έγινε πολλές φορές πρωτοσέλιδο, ενώ έγινε γνωστός και για τα ζιβάγκο που φορούσε αντί γραβάτας, ακολουθώντας τη μόδα της εποχής. Η γνωριμία του και ο γάμος του με το γνωστό μοντέλο Ντέλλα, που ήταν μεγάλο κοσμικό γεγονός της Αθήνας, τον αποσυντόνισε περισσότερο με αποτέλεσμα να μην λειτουργεί αποτελεσματικά ως αρχηγός της ΚΥΠ· εμφανιζόταν στο γραφείο του το μεσημέρι και συχνά μεθυσμένος, με την καταστολή του αντιδικτατορικού κινήματος να περνά όλο και περισσότερο στα χέρια της ΕΣΑ του Ιωαννίδη.[8] Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν είχε ιδέα για το σχεδιαζόμενο κίνημα του Ιωαννίδη ενάντια στον Παπαδόπουλο, και όταν ο Παττακός του εξέφρασε τις ανησυχίες του για τον Ιωαννίδη τον Σεπτέμβριο του 1973, ο Ρουφογάλης τον χλεύασε.

Την ημέρα της ανατροπής του Παπαδόπουλου, στις 25 Νοεμβρίου 1973, ο Ρουφογάλης ξύπνησε στις έξι το απόγευμα, έχοντας ξενυχτήσει στα μπουζούκια την προηγούμενη νύχτα οπότε και συνελήφθη από άνδρες της ΕΣΑ. Ο Ιωαννίδης είχε δώσει ρητή εντολή να περιμένουν πρώτα να ξυπνήσει και μετά να τον συλλάβουν.
Μετά την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, συνελήφθη εκ νέου, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, μαζί με άλλους αξιωματικούς και συνεργάτες της χούντας.
Ο Ρουφογάλης πέθανε στη φυλακή στις 24 Φεβρουαρίου 2000 σε ηλικία 79 ετών και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο του Βύρωνα την επομένη.

Χρηματοδότηση του Νίξον
Κατά τη διάρκεια της αμερικανικής προεκλογικής περιόδου του 1968, όπου ο υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Ρίτσαρντ Νίξον (υποστηρικτής της χούντας στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου) αντιμετώπιζε τον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος και αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Χιούμπερτ Χάμφρεϋ, ο Ρουφογάλης και η ΚΥΠ χρηματοδότησαν την εκστρατεία του Νίξον με το ποσό των 549 χιλιάδων δολαρίων, από τις μεγαλύτερες χορηγίες που έλαβε το επιτελείο του Νίξον σε εκείνες τις εκλογές. Τα χρήματα δόθηκαν ως μετρητά, μέσω του διαβόητου Τομ Πάπας, στον Αμερικανό δικηγόρο Τζον Μίτσελ (John N. Mitchell), υπεύθυνο της εκστρατείας του Νίξον (campaign manager). Ο Μίτσελ, μετά την εκλογική νίκη του Νίξον έγινε γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ (Attorney General, μια θέση που έχει ομοιότητες, αλλά δεν είναι ίδια, με τον υπουργό Δικαιοσύνης στις χώρες της Ευρώπης) ενώ αργότερα καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για το περίφημο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ.

Η ομάδα του Ρουφογάλη
Στην προσωπική συνωμοτική ομάδα του Ρουφογάλη ανήκαν (ήδη από τα χρόνια πριν από το πραξικόπημα) οι αξιωματικοί Ευάγγελος Βαμβακόπουλος (λοχαγός το 1967), Γεώργιος Νέζος (λοχαγός), Δημήτριος Πηλίτσης (ταγματάρχης), Ιωάννης Ρέκκας (λοχαγός), Παναγιώτης Πόθος (λοχαγός), Γεώργιος Σουρβίνος (ταγματάρχης) και Μάρκος Καραμέρης (ταγματάρχης). Οι Πηλίτσης, Νέζος και Πόθος υπηρετούσαν στην ΚΥΠ ήδη από το 1965-1966 (είχαν τοποθετηθεί εκεί από την κυβέρνηση των Αποστατών η οποία επιθυμούσε «αποπαπανδρεοποίηση» της ΚΥΠ) όπως και ο ίδιος ο Ρουφογάλης. Μετά την επιβολή της χούντας τοποθετήθηκαν στην ΚΥΠ και οι υπόλοιποι της ομάδας -με προσωπική απόφαση του Ρουφογάλη- και ουσιαστικά αποτέλεσαν τον ηγετικό πυρήνα της Υπηρεσίας στα χρόνια της δικτατορίας του Παπαδόπουλου. Η συμπεριφορά του Ευάγγελου Βαμβακόπουλου, που τοποθετήθηκε διευθυντής του γραφείου του Ρουφογάλη στην ΚΥΠ, υπήρξε βασική αιτία της ραγδαίας μείωσης του κύρους του Ρουφογάλη στο εσωτερικό της δικτατορίας, καθώς έγινε το «παιδί για τα θελήματα» της Δέσποινας Παπαδοπούλου, συζύγου του δικτάτορα, και ενεπλάκη σε πολλές υποθέσεις δωροδοκίας.
Με την ραγδαία φθορά Παπαδόπουλου και Ρουφογάλη, οι Γ. Νέζος και Π. Πόθος προσχώρησαν στο στρατόπεδο των Ιωαννιδικών, χωρίς ο Ρουφογάλης να τους αντιληφθεί, και τον Νοέμβριο του 1973 διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στην ανατροπή του ευεργέτη τους.

2001 - Ρηνιώ Παπανικόλα, ήταν Ελληνίδα ραδιοφωνική παραγωγός. (15 Ιουλίου 1936 - 24 Φεβρουαρίου 2001)
Η Ρηνιώ Παπανικόλα, κόρη του Στρατή και της Άννας, γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1936 στη Μυτιλήνη. Εκεί έζησε μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία σε ένα σπίτι-πνευματικό κέντρο, καθώς ο πατέρας της, λογοτέχνης, δημοσιογράφος και εκδότης της σατιρικής και λαογραφικής εφημερίδας "Τρίβολος", υπήρξε από τους πρωτεργάτες της Λεσβιακής Άνοιξης. Ήρθε στην Αθήνα για το γυμνάσιο, τελείωσε το Κολλέγιο στο Ελληνικό, πέρασε στη Φιλοσοφική Σχολή, αλλά έδωσε εξετάσεις και στο Θέατρο Τέχνης και προτίμησε τη δραματική σχολή του Κουν. Συμμαθήτρια με τον Κώστα Καζάκο και τον Πέτρο Φυσσούν, αποτελούσε μαζί τους μιαν αχώριστη τριάδα.

Παράλληλα, πιάνει δουλειά στο βιβλιοπωλείο – εκδοτικό και δισκογραφικό οίκο Ίκαρο, όπου και γνωρίζει τον για 5 χρόνια σύζυγο της, Δημήτρη Θεμελή. Μαζί απέκτησαν μια κόρη και μαζί έφτιαξαν τον Κύκλο, δισκάδικο - σημείο συνάντησης των ανθρώπων της μουσικής και γενικότερα της πνευματικής ζωής στο Σύνταγμα.
Έμαθε ραδιόφωνο από τον Τζων Βεϊνόγλου. Οι πρώτες της εκπομπές στο ραδιόφωνο χρονολογούνται στις αρχές της δεκαετίας του '60. Στη συνέχεια, και παράλληλα με τα μαγαζιά, κάνει μουσικές επιμέλειες για το ραδιόφωνο, τη διαφήμιση και κυρίως το θέατρο (μόνιμη συνεργάτις του δασκάλου της Καρόλου Κουν).
Με τη δικτατορία, ως φίλη του Μίκη Θεοδωράκη, συμμετέχει στην υπόθεση με το μαγνητόφωνο στο Σύνταγμα, κρύβει το συνθέτη στο σπίτι της, συλλαμβάνεται μαζί με τη μητέρα της, κρατείται για κάποιους μήνες, περνάει από δίκη και αθωώνεται. Μόλις αφέθηκε ελεύθερη, άνοιξε το δισκοπωλείο "Blow Up" στην Βουκουρεστίου, σημείο αναφοράς για μιαν ολόκληρη εποχή. Τέλη του 1973 κλείνει το "Blow Up" και κάνει το "Ρηνιώ" στην Βαλαωρίτου. Παράλληλα οργανώνει συναυλίες ελληνικού τραγουδιού, κυρίως με τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Νίκο Ξυλούρη. Το 1976, κλείνει το τελευταίο μαγαζί και ασχολείται κυρίως με το ραδιόφωνο και τις μουσικές επιμέλειες.

Στο ραδιόφωνο ασχολήθηκε με όλα τα είδη της μουσικής. Έχοντας περάσει από το Πρώτο και Δεύτερο Πρόγραμμα, ξεκίνησε μια ρηξικέλευθη συνεργασία με το Τρίτο Πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι, φτιάχνοντας εκπομπές όπου τα πάντα ταίριαζαν με τα πάντα. Αφετηρία υπήρξε η εκπομπή - ορόσημο "Τα Τραγούδια της Γης", όπου συνυπήρχαν όλα τα είδη μουσικής και ακούγονταν νέοι, άγνωστοι μέχρι τότε Έλληνες συνθέτες.
Συνέχισε μέχρι τέλους να καλλιεργεί ένα ιδιότυπο στιλ ποικίλων εκπομπών λόγου και μουσικής. Κατ’ εξοχήν παραγωγός και παρουσιάστρια εκπομπών συνύπαρξης αυτών των δύο στοιχείων, με άξονες αφενός την ποίηση σε κείμενα είτε δικά της είτε ποιητών, κυρίως Ελλήνων (ιδιαίτερα τα τελευταία 8 χρόνια στον Μελωδία), και αφετέρου τη λαογραφία. Σχετικά με την τελευταία πρέπει να αναφερθούν "Το Ελληνικό Παραμύθι" στο Τρίτο Πρόγραμμα, ένα ταξίδι στη λαϊκή μυθοπλασία ντυμένο με γνωστά και άγνωστα δημοτικά τραγούδια, και "Το Γλυκό του Κουταλιού", ένα δικής της έμπνευσης μείγμα από λαογραφικά στοιχεία, στην κρατική ραδιοφωνία πρώτα και στον 902 Αριστερά στη συνέχεια. Στο Τρίτο είχε την ευκαιρία να παραγγέλλει η ίδια πρωτότυπο μουσικό υλικό σε διάφορους συνθέτες, ειδικά ηχογραφημένο για τις εκπομπές της.

Έχει δημιουργήσει και παρουσιάσει αρκετούς κύκλους μουσικών εκπομπών για την κρατική τηλεόραση, προβάλλοντας πολλά από τα καθιερωμένα πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού, δίνοντας έμφαση στην καινούργια παραγωγή, αλλά και σημαντικούς νέους μουσικούς στα πρώτα τους βήματα.
Συνέχισε να κάνει ένα μεγάλο αριθμό από μουσικές επιμέλειες για θέατρο. Εκτός από τον Κάρολο Κουν, έχει επίσης συνεργαστεί με τον Γιώργο Λαζάνη, τον Μίμη Κουγιουμτζή και τον Γιώργο Αρμένη στο Θέατρο Τέχνης, αλλά και με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Γιώργο Μιχαηλίδη, τον Μίνωα Βολανάκη κ.ά. και επεξέτεινε αυτή της τη δραστηριότητα στην τηλεόραση (τελευταία της δουλειά, σε συνεργασία με την κόρη της, ήταν το 3ωρο ντοκυμαντέρ της Μαίρης Κουτσούρη για το ανακαινισμένο Μουσείο Μπενάκη), σε εικαστικές εκθέσεις, καθώς και στον κινηματογράφο. Στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του 1980 απέσπασε ειδικό βραβείο Μουσικής Επιμέλειας, που έχει απονεμηθεί μόνο εκείνη τη χρονιά σε ολόκληρη την ιστορία του θεσμού, για την ταινία του Στάθη Κατσαρού Πετροχημικά οι Καθεδρικές της Ερήμου.

Έγινε πολύ γνωστή και περιζήτητη για τη χαρακτηριστική χροιά της φωνής της. Εκτός από τις δικές της εκπομπές, έχει «σπηκάρει» ένα πλήθος από τηλεοπτικές, δισκογραφικές και κινηματογραφικές παραγωγές, με αποκορύφωμα τις επίσης βραβευμένες "Δίκες της Χούντας" του Θεοδόση Θεοδόσοπουλου.
Το 1996 κυκλοφόρησε το μοναδικό της βιβλίο, η ποιητική συλλογή Μπλε, που αμέσως εξαντλήθηκε.
Το 2000 έγραφε στο περιοδικό «Μελωδία» κριτική, συνεντεύξεις και την αυτοβιογραφία της, που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, με τίτλο Ιστορίες από την ζωή των Δίσκων.

2001 - Κλοντ Σάνον, ήταν Αμερικανός μαθηματικός, ηλεκτρολόγος μηχανικός, και κρυπτογράφος, γνωστός ως «ο πατέρας της θεωρίας πληροφορίας». (Claude Elwood Shannon, 30 Απριλίου 1916 – 24 Φεβρουαρίου 2001)
Ο Σάνον θεμελίωσε στη δεκαετία του '40 τη θεωρία πληροφοριών με στόχο τη μελέτη των τηλεπικοινωνιών, αναδεικνύοντας την πληροφορία σε μετρήσιμο και αυστηρά ορισμένο μέγεθος. Έθεσε έτσι τα θεμέλια για τα σύγχρονα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα και βοήθησε να αναπτυχθεί η σημερινή Κοινωνία της Πληροφορίας. Είχε επίσης εξαιρετική συνεισφορά στην ανάπτυξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών, αφού πρώτος έδειξε ότι με βάση την άλγεβρα Boole είναι δυνατή η δημιουργία ψηφιακών ηλεκτρικών κυκλωμάτων για την επίλυση μαθηματικών εξισώσεων. Η εργασία του στη θεωρία πληροφορίας έχει βρει εφαρμογή και σε άλλους τομείς όπως η γλωσσολογία, η φωνητική, η θεωρία του Χάους, η τεχνητή νοημοσύνη και η κρυπτογραφία. Το έργο του υπήρξε εξαιρετικά επηρεαστικό για τις τότε αναδυόμενες επιστήμες της ηλεκτρονικής μηχανικής και της πληροφορικής.
Ο Σάνον προσβλήθηκε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ και πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου του 2001.

2002 - Μάρτιν Τζούλιους Έσλιν, γεννημένος ως Julius Pereszlenyi, ήταν Ουγγρικής καταγωγής Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και κριτικός.  (Martin Julius Esslin, 6 Ιουνίου 1918 - 24 Φεβρουαρίου 2002).
Γνωστός περισσότερο για την επινόηση του όρου «Θέατρο του Παραλόγου» στο ομότιτλο έργο του (1962):
Το θέατρο του παραλόγου αγωνίζεται να εκφράσει την λογική του για τον παραλογισμό της ανθρώπινης συνθήκης και την ανεπάρκεια της ορθολογικής προσέγγισης μέσω της ανοιχτής εγκατάλειψης των ορθολογικών τεχνασμάτων και της α-συνεχούς σκέψης.
Υπήρξε επικεφαλής του BBC Radio Drama από το 1963 ως το 1967, έχοντας δουλέψει προηγουμένως για την εξωτερική Ευρωπαϊκή Υπηρεσία. Αφού έφυγε από το BBC διατήρησε ανώτερες ακαδημαϊκές θέσεις στα Πανεπιστήμια της Πολιτείας της Φλόριντα και του Στάνφορντ.
Επίσης διασκεύασε και μετέφρασε στα αγγλικά πολλά έργα από τα Γερμανικά.