DIASKEDASI.INFO

Η διασκέδαση On Line

Σαν σήμερα 21 Ιουνίου ας θυμηθούμε τι έγινε

Iounios

Ας θυμηθούμε
τι έγινε σαν σήμερα 21 Ιουνίου
από τον Mr George Almanac

Αγίου Πνεύματος

Εορτάζουν
Αγίου Αφροδισίου, (Αφροδίσιος, Αφροδισία)

Παγκόσμιες ημέρες
Διεθνής Ημέρα Γιόγκα
Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής
Παγκόσμια Ημέρα Ουμανιστή (Ανθρωπιστή)
Παγκόσμια Ημέρα Τροχοσανίδας (Skateboard)
Παγκόσμια Ημέρα Υδρογραφίας

21 Ιουνίου

Γεγονότα σαν σήμερα

217 π.Χ. - Ο Αττίλας στήνει ενέδρα στο ρωμαϊκό στρατό του Γάιου Φλαμίνιου και πετυχαίνει μεγάλη νίκη.

533 - Βυζαντινός εκστρατευτικός στόλος με επικεφαλής τον Βελισάριο σαλπάρει από την Κωνσταντινούπολη για να επιτεθεί εναντίον των Βανδάλων στην Αφρική.

1307 - Ο Καϊσάν γίνεται αυτοκράτορας της δυναστείας Γιουάν.

1529 - Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Συμμαχίας του Κονιάκ, οι Ισπανοί νικούν στη μάχη
του Λαντριάνο εκδιώχνοντας τις γαλλικές δυνάμεις από τη βόρεια Ιταλία.
1582 - Ο Όντα Νομπουνάγκα, ο πιο ισχυρός Ιάπωνας νταΐμιο, αναγκάζεται από τον ίδιο του
τον στρατηγό Ακέτσι Μιτσουχίντε να αυτοκτονήσει.
1621 - 27 Τσέχοι ευγενείς εκτελούνται στην πλατεία της Παλιάς Πόλης στην Πράγα ως
συνέπεια της μάχης του Λευκού Όρους.

1633 - Ο Γαλιλαίος εξαναγκάζεται από την Ιερά Εξέταση να απαρνηθεί την ηλιοκεντρική θεωρία του.

1665 - Οι πρώτοι στρατιώτες του Τάγματος των Καρινιάν-Σαλιέρ φτάνουν στο Κεμπέκ για να καταλάβουν το Ιροκουά (Νέα Υόρκη, Οντάριο, Κεμπέκ).

1734 - Στο Μόντρεαλ της Νέας Γαλλίας, εκτελείται η σκλάβα Μαρί-Ζοζέφ Ανζελίκ, αφού καταδικάστηκε για τον εμπρησμό που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης.

1749 - Ιδρύεται από Βρετανούς αποίκους (Άγγλους και Σκώτους) το Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας, στα ανατολικά παράλια του Καναδά.

1788 - Το Νιου Χάμσαϊρ επικυρώνει το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών και γίνεται η 9η Πολιτεία των Η.Π.Α.

1813 - Ιβηρικός πόλεμος: Ο Δούκας του Ουέλινγκτον, επικεφαλής αγγλικής δύναμης, νικά τον Ιωσήφ Βοναπάρτη και τους Γάλλους στη Μάχη της Βιτόρια και τους εκδιώκει από την Ιβηρική Χερσόνησο. Ο Μπετόβεν χαιρετίζει το γεγονός, γράφοντας τη σύνθεση Wellington’s Victory, op. 91.

1818 - Ο Παπαφλέσσας μυείται στη Φιλική Εταιρεία.

1824 - Ελληνική Επανάσταση του 1821: Καταστροφή των Ψαρών από τον οθωμανικό στρατό.

1826 - Πανωλεθρία του Ιμπραήμ στη Μάνη.

1851 - Γερμανός μετρ του σκάκι Άντολφ Άντερσεν νικά τον Λάιονελ Κιζερίτσκι, σε μία παρτίδα, μοναδική στη σκακιστική βιβλιογραφία, όπου ο Άντερσεν θυσιάζει τους δύο πύργους, τον αξιωματικό και τη βασίλισσά του, κάνοντας ματ με τα εναπομείναντα τρία μικρά κομμάτια. Η παρτίδα παίζεται σε διακοπή του Πρώτου Διεθνούς Τουρνουά Σκάκι στο Λονδίνο και θα μείνει γνωστή ως η «Αθάνατη Παρτίδα» (Immortal Game) του Άντερσεν.

1877 - Εκτελούνται 10 μέλη της μυστικής οργάνωσης των Ιρλανδών ανθρακωρύχων, Μόλι Μαγκουάιρς, με την κατηγορία, ότι συμμετείχαν σε μία βίαιη απεργία ανθρακωρύχων στην Πενσιλβάνια.

1898 - Οι Η.Π.Α. καταλαμβάνουν το Γκουάμ από την Ισπανία.

1900 - Εξέγερση των Μπόξερς: η Κίνα κηρύσσει επισήμως τον πόλεμο στις Η.Π.Α., τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιαπωνία.

1901 - Στο Νιου Τζέρσεϊ, μυστηριώδης έκρηξη καταστρέφει τετραώροφο κτίριο, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 17 άτομα.

1902 - Στη Γερμανία, κυβερνητικοί αντιπρόσωποι παρακολουθούν για πρώτη φορά τις εργασίες συνεδρίου εργατικής ένωσης.

1908 - Πάνω από 250.000 γυναίκες συγκεντρώνονται στο Χάιντ Παρκ του Λονδίνου για να ζητήσουν δικαίωμα ψήφου.

1909 - Το επιβατηγό πλοίο "Μαυριτανία" καλύπτει τη διαδρομή από τη Νέα Υόρκη στο Λονδίνο σε πέντε μέρες και οκτώ ώρες, μειώνοντας το σχετικό ρεκόρ κατά 50 λεπτά.

1911 - Ο πρώην Πρόεδρος του Μεξικού, Πορφίριο Ντίαζ, αυτοεξορίζεται στο Παρίσι.

1913 - Η Tiny Broadwick γίνεται η πρώτη γυναίκα, που επιχειρεί ελεύθερη πτώση από αεροπλάνο με αλεξίπτωτο.

1913 - Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος: ο ελληνικός στρατός νικά τον βουλγαρικό στη μάχη Κιλκίς-Λαχανά.

1919 - Γενική απεργία στην Γουίνιπεγκ του Καναδά καταστέλλεται βιαίως από την αστυνομία, με αποτέλεσμα τον θάνατο δύο απεργών και τον τραυματισμό άλλων δεκαπέντε («Ματωμένο Σάββατο»).

1919 - Ο ναύαρχος Λούντιβιγκ βον Ρόιτερ βυθίζει το γερμανικό στόλο στο Σκάπα Φλόου, στα νησιά Όρκνεϊ της Σκοτίας. Οι εννέα ναύτες που σκοτώθηκαν ήταν τα τελευταία θύματα του Α Παγκοσμίου Πολέμου.

1930 - Στην Ινδία, 500 άτομα τραυματίζονται κατά τη διάρκεια επίθεσης της βρετανικής αστυνομίας εναντίον συγκεντρωμένων διαδηλωτών.

1931 - Στην Αυστρία, το Αγροτικό Κόμμα και οι Χριστιανοσοσιαλιστές σχηματίζουν κυβέρνηση συνασπισμού, με επικεφαλής τον Καρλ Μπούρες.

1933 - Το εθνικό κίνημα της Γερμανίας είναι το τελευταίο κόμμα, που του αφαιρέθηκε κάθε δύναμη από τη χιτλερική κυβέρνηση. Το Εθνικοσοσιαλιστικό (Ναζί) είναι το μοναδικό κόμμα της χώρας.

1937 - Το BBC μεταδίδει τον πρώτο του αγώνα τένις καλύπτοντας τηλεοπτικά τον τελικό του Wimbledon μεταξύ Donald Badge και Gottfried von Kramm.

1940 - Αρχίζει από το Βανκούβερ του Καναδά η πρώτη πετυχημένη πλοήγηση από δυσμάς προς ανατολάς, στο Νοτιοδυτικό Πέρασμα, από τον Ατλαντικό Ωκεανό, στον Ειρηνικό, μέσω του Αρκτικού αρχιπελάγους του Καναδά.

1942 - Κατά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, το Τομπρούκ της Λιβύης υποκύπτει στις γερμανικές δυνάμεις.

1942 - Ένα γιαπωνέζικο υποβρύχιο επιχειρεί μέσα στο έδαφος των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αναδύεται στην επιφάνεια και βάλλει με 17 οβίδες κατά του οχυρού Στίβενς, που κατοπτεύει το στόμιο του ποταμού Κολάμπια στο Όρεγκον, προκαλώντας ελαφρές ζημίες.

1945 - Λήγει η Μάχη της Οκινάβα, με την επικράτηση των Αμερικανών επί των Ιαπώνων. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αμφίβια επιχείρηση στο πολεμικό θέατρο του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

1948 - Η Columbia λανσάρει τον πρώτο δίσκο 33 1/3 στροφών από βινύλιο. Ήταν δημιουργία του δρ. Πίτερ Γκόλντμαρκ.

1953 - Οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία κατηγορούν δριμύτατα την ΕΣΣΔ για την ωμή επίθεση, που πραγματοποίησε κατά διαδηλωτών στο Ανατολικό Βερολίνο, κατά την οποία σκοτώθηκαν 21 άτομα και τραυματίστηκαν 187.

1954 - Πραγματοποιείται στην Ελλάδα η πρώτη τεχνητή γονιμοποίηση. Κρατείται μυστική η ταυτότητα "δότη και λήπτη".

1956 - Ο Αμερικανός συγγραφέας Άρθουρ Μίλερ, αρνείται να προδώσει τους κομμουνιστές στην επιτροπή της Γερουσίας, την περίοδο του Μακαρθισμού.

1957 - Η Έλεν Λουκς Φέρκλο, ορκίζεται ως η πρώτη γυναίκα υπουργός του Καναδά.

1958 - Κυπριακό, η ελληνική κυβέρνηση απορρίπτει το σχέδιο Μακμίλλαν μετά την απόρριψή του την προηγουμένη από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄.

1960 - Μαθητής της 8ης τάξεως γυμνασίου στην Πάτρα δικάζεται, επειδή κατασκεύασε πομπό για να του μεταδίδουν, την ώρα των εξετάσεων, τις λύσεις των προβλημάτων μαθηματικών. Ο μαθητής απηλλάγη "λόγω αμφιβολιών".

1961 - Η ελληνική Βουλή απορρίπτει την πρόταση δυσπιστίας προς την κυβέρνηση.

1961 - Ο χημικός κολοσσός Dow Chemical κατασκευάζει την πρώτη πρακτική συσκευή
αφαλάτωσης του θαλάσσιου ύδατος.

1962 - Ανακοινώνεται ότι σε ολόκληρη τη χώρα κυκλοφορούν 107.000 αυτοκίνητα πλην των στρατιωτικών, 70.000 από τα οποία στο λεκανοπέδιο Αττικής, όπου αντιστοιχεί ένα
αυτοκίνητο ανά 26 κατοίκους.

1962 - Αναθεώρηση της σύμβασης Δημοσίου - Ολυμπιακής Αεροπορίας σε ό,τι αφορά τα φορολογικά ζητεί ο Αριστοτέλης Ωνάσης, καθώς η εταιρία παρουσιάζει σοβαρές ζημιές για
τρίτο συνεχές έτος.

1963 - Ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ αναλαμβάνει την ηγεσία στο Βατικανό.

1964 - Το Εθνικό Συμβούλιο της Αϊτής, υιοθετεί νέο Σύνταγμα, το οποίο ανακηρύσσει τον
Φρανσουά "Πάπα Ντοκ" Ντιβαλιέ, Πρόεδρο δια βίου.

1965 - Την κυβερνητική πρόταση για παραγραφή του θέματος των μυστικών κονδυλίων ψηφίζει η Βουλή των Ελλήνων. Αντεπίθεση κατά των εσωκομματικών του αντιπάλων εξαπολύει ο Γεώργιος Παπανδρέου, θέτοντας αιφνιδίως ζήτημα ψήφου εμπιστοσύνης. Κάνει επίσης λόγο για πρόωρες εκλογές και υπόσχεται ανασχηματισμό.

1967 - Καταργείται ο θεσμός του Ακαδημαϊκού Απολυτηρίου. Νέο σύστημα εισαγωγής στις Ανώτατες Σχολές.

1970 - Ο Τόνι Τζάκλιν γίνεται ο πρώτος Βρετανός γκόλφερ στα τελευταία 50 χρόνια που κερδίζει το US Open νικώντας τον Dave Hill με 5 χτυπήματα.

1970 - Η Βραζιλία νικά την Ιταλία με 4-1 στο Αζτέκα της Πόλης του Μεξικού και κατακτά το 9ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου.

1975 - Τα Σαγόνια του Καρχαρία", του Στίβεν Σπίλμπεργκ, κάνουν πρεμιέρα στους αμερικανικούς κινηματογράφους.

1976 - Οι ευρωκομουνιστές του Ενρίκο Μπερλίνγκουερ κερδίζουν τις εκλογές στην Ιταλία.

1978 - Κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο το θεατρικό έργο "Εβίτα" των Άντριου Λόιντ Βέμπερ και Τιμ Ράις.

1982: Ο Τζον Χίνκλεϊ αθωώνεται λόγω ψυχολογικών προβλημάτων για την απόπειρα δολοφονίας του τότε προέδρου των ΗΠΑ, Ρόναλντ Ρέιγκαν. Μια απόπειρα που έγινε για να εντυπωσιάσει την ηθοποιό Τζόντι Φόστερ, την οποία είχε θαυμάσει στην ταινία «Ο Ταξιτζής».

1985 - Η Αθήνα ανακηρύσσεται πρώτη "Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης", όπου και πραγματοποιείται μεγάλη φιέστα γύρω από τον βράχο της Ακρόπολης (Παρθενώνα, Ηρώδειο, και Στοά του Αττάλου). Στην εορτή αυτή, σύγχρονη αμφικτιονία όπως χαρακτηρίστηκε από τον πρωθυπουργό, συμμετείχαν οι Χ. Σαρτζετάκης, Φ. Μιτεράν, Α. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης (αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης) σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο, ξένοι υπουργοί πολιτισμού, διπλωματικές αντιπροσωπείες και εκπρόσωποι του Συμβουλίου της Ευρώπης. Πεντακόσια αγόρια και κορίτσια έψαλλαν τον "Ύμνο στον Ήλιο" (του Μεσομήδη, 2ος αιών μ.Χ.).

1989 - Ο ηγέτης της Ν.Δ Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο πρόεδρος του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου Χαρίλαος Φλωράκης, συμφωνούν για την ανάγκη πολιτικής κάθαρσης.

1990 - Σε ψήφους 152 υπέρ και 146 κατά ψηφίζεται ο ελληνικός προϋπολογισμός του 1990.

1991 - Στην Ινδία, πρωθυπουργός ορκίζεται ο ηγέτης του Κόμματος του Κογκρέσου Ναρασίμα Ράο, ο οποίος αντικατέστησε τον δολοφονηθέντα Ρατζίβ Γκάντι.

1992 - Έρευνα δείχνει ότι, στο νησί της Οκινάουα, στην Ιαπωνία, οι υπεραιωνόβιοι είναι περισσότεροι από κάθε άλλο σημείο της γης, με μυστικό μακροζωίας τα πολλά θαλασσινά και το εκλεκτό χοιρινό κρέας.

1993 - Στην Ισπανία, τρία άτομα σκοτώνονται όταν παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο εξερράγη στο κέντρο της Μαδρίτης.

1994 - Ρωσία και ΝΑΤΟ συμφωνούν σε θέματα ευρωπαϊκής ασφαλείας, ανοίγοντας το δρόμο για την υπογραφή της συμφωνίας "Σύμπραξη για την Ειρήνη" από τη Μόσχα.

1994 - Η εθνική Ελλάδος στο ποδόσφαιρο δίνει τον πρώτο αγώνα της σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου. Αντιμετωπίζει την Αργεντινή και χάνει με 4-0.

1994 - Κατατίθεται για έγκριση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το Πρόγραμμα Σύγκλισης της ελληνικής οικονομίας.

1995 - Αποκαλύπτονται επιστολές του Ρούντολφ Νουρέγεφ στις οποίες αναφέρει ότι διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με τον Βρετανο-ιρανό τραγουδιστή του συγκροτήματος Queen Φρέντι Μέρκιουρι, λίγο πριν πεθάνουν και οι δύο από AIDS.

1996 - Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπούτρος Γκάλι εκφράζει την επιθυμία του να επανεκλεγεί στο αξίωμα του γ.γ., αλλά οι ΗΠΑ απειλούν ότι, θα ασκήσουν βέτο για να τον εμποδίσουν.

1997 - Την έκθεση των κειμηλίων του Αγίου Όρους εγκαινιάζει στη Θεσσαλονίκη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος.

1998 - Η Μάριον Τζόουνς γίνεται η πρώτη Αμερικανίδα αθλήτρια στα 50 τελευταία χρόνια που κερδίζει τις κούρσες στα 100 και 200μ καθώς και το άλμα εις μήκος στο USA Track and Field Championship.

1999 - Δύο μεγάλες μορφές του μπάσκετ, ο Γιουγκοσλάβος Drazen Petrovic και ο Βραζιλιάνος Marcelo Pereira, μπαίνουν στο αμερικανικό Hall of Fame.

2000 - Ανακαλείται στη Σκοτία με ψήφους 99 με 17, ο Τομέας 28, ο οποίος ήταν μία αμφιλεγόμενη τροποποίηση μίας νομοθεσίας της τοπικής κυβέρνησης, η οποία έλεγε ότι οι τοπικές αρχές δεν πρέπει να προωθούν επίτηδες την ομοφυλοφιλία.

2003 - Τη ζωή τουλάχιστον 105 ανθρώπων στοιχίζει έκρηξη, που σημειώνεται σε πετρελαιαγωγό σε χωριό της νοτιοανατολικής Νιγηρίας. Η πυρκαγιά προκλήθηκε, όταν κάποιοι επιχείρησαν να κλέψουν πετρέλαιο τρυπώντας τον πετρελαιαγωγό. Οι κάτοικοι του χωριού πήγαν στο σημείο εκείνο για να προμηθευτούν πετρέλαιο είτε για προσωπική χρήση, είτε για να το πουλήσουν.

2004 - Το SpaceShipOne γίνεται η πρώτη πτήση στο διάστημα που χρηματοδοτήθηκε αό ιδιώτη.

2006 - Τα φεγγάρια του Πλούτωνα, που είχαν ανακαλυφθεί λίγο πριν, ονομάζονται Νιξ και Ύδρα.

2009: Η Γροιλανδία αποκτά πλήρη αυτονομία από τη Δανία.

2009 - Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης ανοίγει τις πύλες του για το κοινό, για περιορισμένο αριθμό επισκεπτών.

2012 - Ελλάδα Μετά τη συμπλήρωση τεσσάρων εικοσιτετράωρων από το κλείσιμο της κάλπης των τελευταίων εκλογών στην Ελλάδα, με συνασπισμό τριών κομμάτων ορκίζονται στο Προεδρικό Μέγαρο από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών τα μέλη της νέας κυβέρνησης υπό την πρωθυπουργία Α. Σαμαρά. Το νέο υπουργικό σχήμα περιλαμβάνει 17 υπουργούς εκ των οποίων μία μόνο γυναίκα. Μετά από μια περίοδο πολιτικής ναυτίας επανασυστήθηκε το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας.

 

Γεννήσεις σαν σήμερα

1002 - Πάπας Λέων Θ΄.

1706 - Τζον Ντόλοντ, Άγγλος οπτικός.

1792 - Φέρντιναντ Κρίστιαν Μπάουρ, Γερμανός θεολόγος.

1823 - Ζαν Σακορνάκ, Γάλλος αστρονόμος.

1828 - Φερντινάν Φουκέ, Γάλλος γεωλόγος.

1839 - Ζουακίμ Μαρία Μασάντου ντε Ασσίς, Βραζιλιάνος συγγραφέας.

1863 - Μαξ Βολφ, Γερμανός αστρονόμος.

1891 - Πιερ Λουίτζι Νέρβι, Ιταλός μηχανικός και αρχιτέκτονας.

1905 - Ζαν Πωλ Σαρτρ, Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας.

1934 - Μάρω Κοντού, Ελληνίδα ηθοποιός.

1936 - Κώστας Καρράς, Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.

1943 - Μπράιαν Στέρνμπεργκ, Αμερικανός αθλητής.

1944 - Κορίνα Τσοπέη, Ελληνίδα μοντέλο και ηθοποιός.

1948 - Γιόβαν Ατσίμοβιτς, Σέρβος ποδοσφαιριστής.

1948 - Ίαν ΜακΓιούαν, Άγγλος συγγραφέας.

1948 - Αντρντζέι Σαπκόβσκι, Πολωνός συγγραφέας.

1950 - Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Έλληνας τραγουδιστής

1953 - Μπεναζίρ Μπούτο, Πακιστανή πολιτικός.

1955 - Μισέλ Πλατινί, Γάλλος ποδοσφαιριστής.

1958 - Γκενάντι Παντάλκα, Ρώσος αστροναύτης.

1961 - Τζόκο Ουιντόντο, Ινδονήσιος πολιτικός.

1961 - Μάνου Τσάο, Γάλλος τραγουδιστής (Μάνο Νέγκρα).

1964 - Δημήτρης Παπαϊωάννου, Έλληνας σκηνοθέτης και χορογράφος.

1979 - Κώστας Κατσουράνης, Έλληνας ποδοσφαιριστής.

1982 - Πρίγκιπας Ουίλιαμ, Δούκας του Κέμπριτζ.

1986 - Λάνα Ντελ Ρέι, Αμερικανίδα τραγουδίστρια

 

Θάνατοι σαν σήμερα

1040 - Φούλκων Γ', κόμης του Ανζού.

1205 - Ενρίκο Ντάντολο, δόγης της Βενετίας.

1208 - Φίλιππος, δούκας της Σουαβίας.

1377 - Εδουάρδος Γ', βασιλιάς της Αγγλίας.

1527 - Νικολό Μακιαβέλι, Ιταλός ιστορικός και συγγραφέα.

1582 - Όντα Νομπουνάγκα, Ιάπωνας πολέμαρχος.

1587 - Κιλίτζ Αλή Πασάς, Οθωμανός ναύαρχος.

1874 - Άντερς Γιόνας Άνγκστρομ, Σουηδός φυσικός, θεμελιωτής της φασματοσκοπίας. Το επίθετό του δόθηκε στη μονάδα μέτρησης του φάσματος. (1A = 1/100.000.000 του εκατοστού) [γεν. 13/8/1814]

1908 - Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ, Ρώσος συνθέτης.

1914 - Μπέρτα φον Ζούτνερ, Αυστριακή συγγραφέας και ειρηνίστρια.

1940 - Σμέντλι Μπάτλερ, Αμερικανός στρατηγός.

1954 - Γκίντεον Σούντμπαικ, Σουηδός μηχανικός.

1957 - Γιοχάνες Σταρκ, Γερμανός φυσικός.

1964 - Άντριου Γκούντμαν, Αμερικανός ακτιβιστής.

1970 - Σουκάρνο, Ινδονήσιος πολιτικός.

1981 - Χρήστος Νέγκας, Έλληνας ηθοποιός.

2001 - Τζον Λη Χούκερ, Αμερικανός τραγουδοποιός.

2011 - Μαρία Γκόμες Βαλεντίμ, Βραζιλιάνα υπεραιωνόβια.

 

Greek Army Strymon

Μάχη Κιλκίς-Λαχανά

Η Μάχη Κιλκίς-Λαχανά (19-21 Ιουνίου 1913) διεξήχθη μεταξύ ελληνικών και βουλγαρικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου.

Ιστορικό
Στις 17 Ιουνίου, οι βουλγαρικές δυνάμεις κατείχαν την γραμμή Βερτίσκος-Πολύκαστρο, ενώ παράλληλα σχεδίαζαν και σχέδιο κατάληψης της Θεσσαλονίκης στις 19 του ίδιου μήνα. Ο ελληνικός στρατός αντέδρασε έγκαιρα και με επιθετικές ενέργειες ανάγκασε τη βουλγαρική πλευρά σε άμυνα στην τοποθεσία Κιλκίς-Λαχανά. Η μορφολογία της τοποθεσίας προσφέρονταν για αποτελεσματικό αμυντικό αγώνα, ενώ ταυτόχρονα παρουσίαζε μεγάλες δυσκολίες στις κινήσεις τμημάτων πεζικού προς βορρά και ανατολή.
Το σχέδιο επίθεσης των ελληνικών δυνάμεων προέβλεπε την προέλαση βόρεια και ανατολικά: οι 2η, 3η, 4η, 5η και 10η Μεραρχίες, καθώς και η Ταξιαρχία ιππικού θα κατευθύνονταν προς τον τομέα του Κιλκίς, ενώ οι 6η και 7η Μεραρχίες προς τον Λαχανά. Η 2η βουλγαρική στρατιά εγκατέστησε αμυντικά μια μεραρχία και τρεις ταξιαρχίες πεζικού, ενώ διέθετε και ένα σύνταγμα ιππικού για την εκτέλεση αντεπιθέσεων.

Λόγω της απόκλισης των κατευθύνσεων επίθεσης προς τα βόρεια (Κιλκίς) και ανατολικά (Λαχανά) το πεδίο της μάχης διαχωρίζονταν στους δύο αυτούς ξεχωριστούς τομείς.

Lahanas-1913

Μάχη Λαχανά
Τα ελληνικά τμήματα απώθησαν τις βουλγαρικές προφυλακές από το πρωί της 19ης Ιουνίου. Το βράδυ της ίδιας μέρας οι ελληνικές μεραρχίες είχαν καταλάβει το ύψωμα Γερμανικό, το χωριό Όσσα και την περιοχή Σκεπαστού. Το πρωί της επομένης εξαπολύθηκε η κύρια ελληνική επίθεση. Καθόλη τη διάρκεια της μάχης οι 11η και 6η Μεραρχίες προσπάθησαν με σκληρότατους αγώνες να πλησιάσουν σε απόσταση εφόδου την κύρια βουλγαρική τοποθεσία. Τα πυρά όμως της βουλγαρικής πλευράς υπήρξαν φονικότατα, καθώς η περιοχή ήταν εντελώς ακάλυπτη και ευνοούσε την άριστη παρατήρηση για τον αμυνόμενο με εκτεταμένα πεδία βολής. Παρόλα αυτά η 7η Μεραρχία συνέχισε επιτυχώς την προέλαση και εισήλθε στη Νιγρίτα.
Στις 21 Ιουνίου το μεσημέρι το ελληνικό πεζικό έφτασε σε απόσταση εφόδου και εξαπέλυσε γενική εφόρμηση δια της λόγχης. Στις 16.00 ο ελληνικός στρατός εισήλθε στον Λαχανά καταδιώκοντας τα υποχωρούντα βουλγαρικά τμήματα μέχρι τα τελευταία υψώματα προς την πλευρά της κοιλάδας του Στρυμώνα.
Η συντριβή των βουλγαρικών τμημάτων θα ήταν ολοκληρωτική αν η 7η Μεραρχία καταλάμβανε εγκαίρως την γέφυρα του Στρυμώνα και απέκοπτε έτσι την βουλγαρική υποχώρηση προς τις Σέρρες.
Ηγετικό ρόλο στη μάχη αυτή είχε και ο Φωκίων Διαλέτης ως διοικητής του 1ου συντάγματος πεζικού.

Kilkis-1913

Μάχη Κιλκίς
Στον τομέα Κιλκίς ο ελληνικός στρατός ύστερα από επίμονες μάχες υποχρέωσε την βουλγαρική πλευρά σε σύμπτυξη με αποτέλεσμα την κατάληψη των βουλγαρικών προφυλακών από την πρώτη μέρα. Το πρωί της 20ης Ιουνίου παρόλη τη γενική επίθεση που εξαπολύθηκε η διάσπαση της αμυντικής γραμμής δεν επετεύχθη. Όμως μέχρι το απόγευμα οι ελληνικές Μεραρχίες πλησίασαν σε απόσταση εφόδου έχοντας προωθηθεί στη γραμμή: Κάστρο - Μεγάλη Βρύση - Κρηστώνη - Κάτω Ποταμιά - Ακροποταμιά. Το ελληνικό Γενικό Επιτελείο στοχεύοντας στην ταχεία κατάληψη του Κιλκίς διέταξε την πραγματοποίηση νυχτερινής επίθεσης.
Η νυχτερινή επίθεση όμως λόγω προβλημάτων συντονισμού εξαπολύθηκε μόνο από την 2η Μεραρχία στις 3.30 π.μ. ενώ τις πρώτες πρωινές ώρες είχαν καταληφθεί στρατηγικές θέσεις στα ανατολικά της πόλης. Με την αυγή, στις 21 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε σφοδρή επίθεση από το σύνολο των διατιθέμενων Μεραρχιών με συνεχείς εφόδους.
Στις 9.30 π.μ. διασπάστηκε η βουλγαρική αμυντική γραμμή και ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε το Κιλκίς.

Απολογισμός
Η Μάχη Κιλκίς-Λαχανά υπήρξε από τις φονικότερες της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Οι απώλειες του ελληνικού στρατού ήταν 8.828 νεκρούς και τραυματίες. Παράλληλα η Μάχη αποτελεί από τις πιο ένδοξες σελίδες της, που επιτεύχθηκε ως απόρροια του υψηλού ηθικού, ηρωισμού και ανδρείας των ελληνικών τμημάτων.
Τις επόμενες ημέρες ο ελληνικός στρατός συνέχισε την προέλασή του βόρεια προς τη Δοϊράνη.

 

Τζον Ντόλοντ

John DollondΟ Τζον Ντόλοντ (John Dollond, 21 Ιουνίου 1706 - 30 Νοεμβρίου 1761) ήταν Βρετανός οπτικός και κατασκευαστής οπτικών οργάνων. Ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε διπλούς αχρωματικούς φακούς (1758) και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την ανακάλυψή του, αλλά δεν ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε τέτοιους φακούς. Ένας άλλος οπτικός, ο Τζορτζ Μπας ακολούθησε τις οδηγίες του Τσέστερ Μουρ Χολ και κατασκεύασε και διέθεσε στην αγορά τέτοιους φακούς στα 1733.

Βιογραφία
Γιος Ουγενότου πρόσφυγα, γεννήθηκε στο Λονδίνο και ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του που ήταν η ύφανση μεταξωτών. Παράλληλα με τη δουλειά του όμως βρήκε χρόνο και αφιερώθηκε επίσης στη Φυσική, στην Ανατομία και στη μελέτη της λατινικής και της ελληνικής γλώσσας, καθώς επίσης και των μαθηματικών. Το 1752 σταμάτησε τη δουλειά του πατέρα του και μαζί με το μεγαλύτερο γιο του, τον Πίτερ Ντόλοντ (1730-1820), άρχισε να εργάζεται ως κατασκευαστής οπτικών οργάνων.

Η φήμη του μεγάλωσε σύντομα και το 1761 ορίστηκε προσωπικός οπτικός του Βασιλιά.
Το 1758 δημοσίευσε στα Philosophical Transactions of the Royal Society μια εργασία στην οποία περιγράφονται τα πειράματα που τον οδήγησαν στην ανακάλυψη της κατασκευής φακών για την αντιμετώπιση της χρωματικής απόκλισης. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το βραβείο Κόπλεϊ. Αργότερα δημοσίευσε δύο έργα για τη μέτρηση γωνιών (Phil. Trans., 1753, 1754).

Μετά το θάνατο του Ντόλοντ, ο γιος του υπερασπίστηκε την πατέντα του στα δικαστήρια, μέχρι που εκείνη σταμάτησε να ισχύει το 1772. Η τιμή των διπλών αχρωματικών φακών μειώθηκε στο μισό μετά τη λήξη ισχύος της πατέντας.

 

 

Ζαν-Πωλ Σαρτρ

Jean Paul Sartre-1965Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ (γαλλικά: Jean-Paul Sartre, πλήρες: Jean-Paul Charles Aymard Sartre, Παρίσι 21 Ιουνίου 1905 - Παρίσι 15 Απριλίου 1980), ήταν Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης, κριτικός, και πολιτικός ακτιβιστής, ο κυριότερος εκπρόσωπος του φιλοσοφικού υπαρξισμού και φαινομενολογίας, καθώς και προβεβλημένος υποστηρικτής της πολιτικής θεωρίας του Μαρξισμού.

Θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι πρέπει να παίζουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και ο ίδιος υπήρξε ένας εσωτερικά στρατευμένος καλλιτέχνης (όχι όμως και στρατευμένος από κάποιο κράτος ή καθεστώς) στηρίζοντας τις Αριστερές πολιτικές επιλογές του με τη ζωή του και το έργο του. Στις δυτικές χώρες του ασκήθηκε έντονη κριτική για την υποστήριξη του προς τις κομμουνιστικές κυβερνήσεις της εποχής, όπως αυτές του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα, του Μάο στην Κίνα, καθώς και των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη, αλλά και εντός της Γαλλίας για την υποστήριξη των Αλγερινών επαναστατών έναντι των γαλλικών στρατευμάτων κατά τον πόλεμο της Αλγερίας.

Ο Σαρτρ είναι επίσης γνωστός για την ανοικτή σχέση που διατηρούσε με την διάσημη θεωρητικό του φεμινισμού Σιμόν ντε Μποβουάρ. Και οι δύο μαζί αμφισβήτησαν τις κοινωνικές και πολιτισμικές συμβάσεις του περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσαν, το οποίο θεωρούσαν μεγαλοαστικό και ρηχό (μπουρζουά) ως προς τον τρόπο ζωής και σκέψης. Η σύγκρουση μεταξύ της καταδυναστευτικής, και πνευματικά καταστροφικής συμμόρφωσης με το κατεστημένο, και η αναζήτηση του αυθεντικού τρόπου του υπάρχειν αποτέλεσε την κύρια θεματολογία της πρώιμης περιόδου του Σαρτρ, το οποίο και αποτύπωσε στο κύριο φιλοσοφικό του έργο με τίτλο Το είναι και το μηδέν (L'Être et le Néant) το οποίο εκδόθηκε το 1943, ενώ άλλα σημαντικά φιλοσοφικά έργα του αποτελούν το Ο υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός (L'existentialisme est un humanisme) του 1946, και η Κριτική της διαλεκτικής λογικής (La Critique de la raison dialectique) του 1960.

Αποστρεφόταν τις επίσημες τελετές και τα αξιώματα και γι' αυτό τον λόγο, το 1964, αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, αναφέροντας πως ένας συγγραφέας δεν πρέπει να επιτρέψει στον ευατό του να μετατραπεί σε θεσμό. Το έργο του εξακολουθεί να επηρεάζει και να αποτελεί αντικείμενο μελέτης της κοινωνιολογίας, κριτικής θεωρίας, μετα-αποικιοκρατισμού, και λογοτεχνικής ανάλυσης.

Βιογραφικά στοιχεία
Τα πρώτα χρόνια
Γόνος αστικής οικογενείας, γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Παρίσι, στο σπίτι των παππούδων του από την πλευρά της μητέρας του. Ο στρατιωτικός πατέρας του είχε πεθάνει από κίτρινο πυρετό λίγο μετά τη γέννηση του. Όταν η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, μετακόμισε με τον πατριό του στη Λα Ροσέλ μέχρι το 1921 οπότε επέστρεψε άρρωστος στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του σε καλύτερο σχολικό περιβάλλον.Jean Paul Sartre 1967 crop
Συνέχισε τη φοίτησή του στο κλασσικό λύκειο Henri-IV όπου γνώρισε τον καλύτερο του φίλο, τον Πωλ Νιζάν, με τον οποίο απολάμβαναν μία ανέμελη εφηβεία. Προετοιμάστηκαν μαζί και επέτυχαν την εισαγωγή τους στην περίφημη École Normale Supérieure. Εκεί περιτριγυρισμένος από τον ανθό της γαλλικής διανόησης, ο Σαρτρ έγινε πολύ δημοφιλής και ανέπτυξε την επαναστατική του φύση. Πήρε τελικά το πτυχίο φιλοσοφίας το 1929, αφού απέτυχε στις εξετάσεις της προηγούμενης χρονιάς στις οποίες είχε πρωτεύσει ο Ρεϊμόν Αρόν. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης χρονιάς της προετοιμασίας του, συνάντησε τη Σιμόν ντε Μπωβουάρ, την κατοπινή ισόβια σύντροφό του.
Παρόλο που προσπάθησε να φύγει αμέσως στο εξωτερικό ως διδάσκων, πρωτοδιορίστηκε στη Χάβρη και αργότερα δίδαξε στη Λαν (Laon). Η επαφή του με τους μαθητές θα είναι ζεστή και ειλικρινής από την πρώτη στιγμή, θα του κληροδοτήσει την αγάπη προς την εφηβεία και θα επιτείνει την τάση του προς την αντίδραση. Μεταξύ 1933-34 μετακινήθηκε στο γαλλικό ινστιτούτο του Βερολίνου, αντικαθιστώντας τον Αρόν, και είχε τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με τη φαινομενολογία του Χούσερλ. Το 1937 μετατέθηκε στο Κολλέγιο του Νεϊγί στο Παρίσι και σημείωσε την πρώτη λογοτεχνική επιτυχία του με τη "Ναυτία" (1938).

Ο πόλεμος
Στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο κατατάχτηκε στην υπηρεσία μετεωρολογίας του στρατού και συνελήφθη αιχμάλωτος ανήμερα των γενεθλίων του, στις 21 Ιουνίου 1940. Εγκλείστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία από όπου μπόρεσε να διαφύγει μόνο με ψευδείς ιατρικές βεβαιώσεις. Εκεί θα διαμορφώσει την άποψη ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ατομιστής αλλά έχει χρέος στην κοινωνία. Μετά την αποφυλάκισή του, τίθεται πλέον υπέρ της στρατευμένης τέχνης και διανόησης και έτσι συμμετέχει στο αντιστασιακό δίκτυο «Σοσιαλισμός και ελευθερία» (« Socialisme et liberté »).
Το 1943 ανεβάζει μάλλον με αποτυχία το θεατρικό έργο «Οι μύγες» (Les Mouches) που ερμηνεύεται όμως ως παρακίνηση για αντίσταση. Την ίδια χρονιά δημοσιεύει το «Είναι και το μηδέν» (L'Être et le Néant) και γράφει το θεατρικό «Κεκλεισμένων των θυρών» (Huis clos), που θα παρασταθεί με επιτυχία τον Μάιο του 1944. Λίγο πριν τη απελευθέρωση του Παρισιού, ο Καμύ τον καλεί να συμμετάσχει στο σημαντικότερο αντιστασιακό δίκτυο της εποχής "Η μάχη" (Le combat). Ο Σαρτρ θα γράψει για την ομώνυμη παράνομη εφημερίδα και θα γίνει διάσημος περιγράφοντας την απελευθέρωση του Παρισιού στα πρωτοσέλιδά της. Αυτή η φήμη θα του εξασφαλίσει αργότερα ένα ταξίδι στην Αμερική, όπου θα απολαύσει υποδοχή αντιστασιακού ήρωα.

Η δόξα
Ο Σαρτρ έχει ήδη γίνει διάσημος: απολαμβάνει εξαιρετική επιτυχία και κυριαρχεί στα γαλλικά γράμματα. Ιδρύει το περίφημο λογοτεχνικό περιοδικό "Μοντέρνοι καιροί" (Les Temps modernes), όπου γράφουν εκτός από τον ίδιο η Σιμόν ντε Μποβουάρ, ο Μερλώ-Ποντύ και ο Ρεϊμόν Αρόν και διαδίδει τις ιδέες του μέσα από αυτό. Στο εκδοτικό σημείωμα του πρώτου τεύχους μάλιστα θέτει το θέμα της ευθύνης των διανοούμενων καθώς και της στρατευμένης λογοτεχνίας.
Η δημοτικότητα που απολαμβάνει είναι τεράστια: όταν στις 29 Οκτωβρίου 1945 προσκαλείται από έναν σύλλογο σε μία μικρή αίθουσα του Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε για να κάνει διάλεξη με τίτλο "Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός" ("L'existentialisme est un humanisme") συνωστίζεται τόσος κόσμος, που επικρατεί το τέλειο πανδαιμόνιο. Ο υπαρξισμός έχει πλέον γίνει μόδα.

Αριστερά και πολιτικοποίηση
Αριστερός αλλά αντίθετος με τις σταλινικές μεθόδους, για να υποστηρίξει τις απόψεις του δε θα διστάσει να συμμετάσχει στην ίδρυση ενός πολιτικού κόμματος με την ονομασία "Rassemblement démocratique révolutionnaire" (Επαναστατική Δημοκρατική Συσπείρωση). Το κόμμα δεν θα έχει καμία εκλογική επιτυχία και ο Σαρτρ θα παραιτηθεί τον Οκτώβριο του 1949.
Τοποθετείται κατά του πολέμου της Ινδοκίνας και ασκεί έντονη κριτική στην ιμπεριαλιστική τακτική των Η.Π.Α.. Ο πόλεμος της Κορέας και η έντονη καταστολή μιας διαδήλωσης του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας τελικά τον εξωθούν να υποστηρίξει πλέον ανοικτά το Κομμουνιστικό Κόμμα. Προεδρεύει στη Γαλλοσοβιετική ένωση και γίνεται μέλος του Παγκοσμίου συμβουλίου Ειρήνης. Η απόφασή του αυτή θα τον αποξενώσει από τον Καμύ γιατί σε αντίθεση με τον μέχρι τότε φίλο του, ο Σαρτρ θεωρεί ότι τα "σταλινικά εγκλήματα" δεν είναι σημαντικός λόγος για να παραιτηθεί από την επαναστατική στράτευση του. Θα αναθεωρήσει το φθινόπωρο του 1956, μετά τη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία και θα αποχωρήσει από το Κ.Κ.Γ. δίνοντας μία παταγώδη συνέντευξη στις 9/11 στην εφημερίδα "L'Express".

Beauvoir Sartre - Che Guevara -1960 - Cuba

Στρατευμένος μέχρι τέλους
Κατά τη δεκαετία του '60, το φιλοσοφικό ρεύμα του υπαρξισμού θα αρχίσει να υποχωρεί μπροστά στις νέες θεωρίες του δομισμού, που μειώνουν τη σημασία της ελευθερίας του ατόμου δίνοντας περισσότερο βάρος στις περιβάλλουσες δομές. Εκείνη την περίοδο ο Σαρτρ είναι απορροφημένος από τη μελέτη του λογοτεχνικού 19ου αιώνα και κυρίως του αγαπημένου του Φλωμπέρ.

Το 1964, προς έκπληξη της παγκόσμιας κοινής γνώμης αλλά παραμένοντας πιστός στις απόψεις που τον είχαν οδηγήσει παλαιότερα στην άρνηση παρασημοφόρησης από τo γαλλικό Τάγμα της τιμής (Légion d'honneur) (1945) και στην απόρριψη έδρας στο Κολλέγιο Γαλλίας (Collège de France), ο Σαρτρ αρνείται το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, γιατί θεωρεί ότι αν το αποδεχόταν, θα δέσμευε την ελευθερία του. Ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ ήταν εκ πεποιθήσεως αντίθετος προς πάσαν ιδέαν ανταμοιβής. Η άρνηση του Σαρτρ να δεχτεί το Νόμπελ Λογοτεχνίας προκάλεσε αναστάτωση και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως από τον πνευματικό κόσμο. Γεγονός είναι πάντως ότι στην καθιερωμένη επίσημη τελετή των βραβείων Νόμπελ τον Δεκέμβριο του 1964, ο Γάλλος υπαρξιστής φιλόσοφος, πολιτικός στοχαστής και μυθιστοριογράφος ήταν απών. Σε επιστολή του προς τη Σουηδική Ακαδημία δήλωσε ότι αρνείται να δεχτεί οποιαδήποτε διάκριση από οποιοδήποτε ίδρυμα.

Ο Σαρτρ συνεχίζει να προκαλεί όταν προεδρεύει μαζί με τον Μπέρτραντ Ράσελ στο "δικαστήριο Ράσελ", ένα φανταστικό αυτοδιορισμένο δικαστήριο, αποτελούμενο από διανοούμενους διαφόρων εθνικοτήτων, με κατηγορητήριο κατά της Αμερικής για εγκλήματα πολέμου στο Βιετνάμ.
Συμμετέχει ενεργά στα γεγονότα του Μάη του '68 στους δρόμους, στα αμφιθέατρα καθώς και στα μέσα ενημέρωσης. Παίρνει συνέντευξη από τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ για το περιοδικό le Nouvel Observateur, προσφέροντάς του την ευκαιρία να εξηγήσει καλύτερα το κίνημα του Μάη.
Μετά τα ιστορικά γεγονότα του Μάη του '68, ο Σαρτρ προσεγγίζει με συμπάθεια την Ακροαριστερά και συναναστρέφεται με Μαοϊκούς,τους οποίους δήλωσε ότι στηρίζει στον αγώνα τους. Όλη αυτή η ιστορία είχε ξεκινήσει με τη διαφωνία του σε ορισμένα θέματα με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και έτσι είδε με συμπάθεια την προσπάθεια των Μαοϊκών, καθώς ήταν οι μόνοι κομμουνιστές που διαφοροποιούνταν από την επίσημη γραμμή των υπόλοιπων κομμουνιστικών κομμάτων ανά τον κόσμο. Σε δήλωσή του μετά από χρόνια δήλωσε ότι ήταν και παραμένει Αναρχικός,άγνωστο από πότε.

Καταπονημένος από τις πνευματικές και σωματικές υπερβολές -πίνει, καπνίζει, λαμβάνει ναρκωτικές ουσίες- το Μάρτιο του 1972 έχει ένα σοβαρό επεισόδιο που τον αφήνει σχεδόν τυφλό και τον υποχρεώνει να υποταχθεί στο τέλος του παραγωγικού του έργου. Παρόλα αυτά προσλαμβάνει ως γραμματέα τον Μπενύ Λεβί, ένα νεαρό στέλεχος μαοϊστικής νεολαίας που θα εκδώσει τις συζητήσεις που είχε μαζί με τον φιλόσοφο και τον Φιλίπ Γκαβί σε βιβλίο.
Εξακολουθεί να επεμβαίνει στη δημόσια ζωή για διαφορετικά θέματα που του κεντρίζουν κατά καιρούς την προσοχή και τον πείθουν ότι αξίζουν υποστήριξης: επισκέπτεται τον Αντρέα Μπάαντερ[9](ηγετικό μέλος της Ρ.Α.Φ.), την Πορτογαλία κατά τη διάρκεια της επανάστασης των γαρυφάλλων, υπογράφει δηλώσεις και διοργανώνει συναντήσεις για την απελευθέρωση Σοβιετικών αντιφρονούντων, ζητάει από τον Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν να δεχθεί τους πρόσφυγες από την Ινδοκίνα και γράφεται στην επιτροπή υποστήριξης του Αγιατολάχ Χομεϊνί. Προς το τέλος της ζωής του επιδεικνύει ένα έντονο ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, ανεξάρτητο από πολιτικούς συσχετισμούς.

Πεθαίνει στις 15 Απριλίου 1980 σε ηλικία 75 ετών στο Παρίσι από πνευμονικό οίδημα. Στην κηδεία του, που έγινε στις 19 Απριλίου 1980, συνέρρευσαν 50.000 άνθρωποι για να τιμήσουν τελευταία φορά τον μεγάλο φιλόσοφο. Η τελευταία κατοικία του Σαρτρ και της συντρόφου του Σιμόν ντε Μπωβουάρ, βρίσκεται στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς στο Παρίσι.

Simone de Beauvoir  Jean-Paul Sartre in Beijing 1955Σκέψη
Ο υπαρξισμός
Ενώ άλλοι φιλόσοφοι θεωρήθηκαν θεμελιωτές του υπαρξισμού, ο Σαρτρ ήταν αυτός που τον έφερε στο προσκήνιο και δημιούργησε το ομώνυμα γαλλικό κίνημα, υποστηρίζοντας και εικονογραφώντας τις ιδέες του με πληθώρα έργων από διαφορετικά λογοτεχνικά είδη. Ο Υπαρξισμός (existentialisme) είναι το κίνημα της σκέψης που προέβαλε την ύπαρξη (existence) σε αντιπαραβολή και αντίθεση με την ουσία (essence). Η τελευταία αντιμετωπίστηκε ως απατηλό δημιούργημα του φιλοσοφικού στοχασμού που παρέβλεπε μέχρι τότε το άμεσο και οδυνηρό δεδομένο της ύπαρξης. Ο Σαρτρ ανέφερε χαρακτηριστικά με παιγνιώδες ύφος στα γαλλικά «η ύπαρξη προηγείται της ουσίας» («L’existence précède l’essence»).
Συνοψίζοντας τελείως επιγραμματικά τα βασικά σημεία της θεωρίας του, ο Σαρτρ υποστήριξε την ανυπαρξία του θείου και τη δυνατότητα ελεύθερης επιλογής του ατόμου. Είπε για τον άνθρωπο πως « είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος» και τον έφερε αντιμέτωπο με τις πράξεις του, αποδίδοντάς του την αποκλειστική ευθύνη για αυτές. Άλλωστε θεωρούσε ότι ανεξαρτήτως των συνθηκών καθένας κρίνεται μόνο από τις πράξεις του, που επιπλέον είναι και μη αναστρέψιμες. Εξάλλου η -συχνά εφιαλτική- κρίση των άλλων μόνο σε αυτές μπορεί να βασιστεί και όχι στις προθέσεις ενός ατόμου. Ως ιδανικό τίθεται η ελευθερία επιλογής της δράσης και η ανάληψη της ευθύνης που αναλογεί σε κάθε άνθρωπο. Η πρωτοτυπία του, σύμφωνα με τη Σιμόν ντε Μπωβουάρ ήταν το εξαιρετικό βάρος που έδινε στην πραγματικότητα, παρόλο που παραδεχόταν ταυτόχρονα την τρομερή ανεξαρτησία της συνείδησης.

Πολιτικές θέσεις του Σαρτρ για διάφορα ζητήματα
Πόλεμος Ινδοκίνας: Υποστηρίζει τον Ανρί Μαρτέν, όταν ο νεαρός κομμουνιστής που υπηρετεί στο γαλλικό πολεμικό ναυτικό κατηγορείται για προδοσία.
Πόλεμος Αλγερίας: Υποστηρίζει την εθνική ανεξαρτησία της Αλγερίας και η θέση του αυτή συγκεντρώνει το μένος της τρομοκρατικής εθνικιστικής οργάνωσης "Organisation de l'Armée secrète" (OAS) που προκαλεί έκρηξη στην οικία του Σαρτρ, καταστρέφοντας μέρος του σπιτιού.Sartre-beauvoir
Κούβα: Υποστηρίζει ενεργά την επανάσταση.
Παλαιστινιακό πρόβλημα: Ενώ αναγνωρίζει τη νομιμότητα του κράτους του Ισραήλ, θεωρεί ότι οι άθλιες συνθήκες ζωής των Παλαιστινίων δικαιολογούν την προσφυγή στην τρομοκρατία.

Κριτική
Κάποιοι φιλόσοφοι θεωρούν πως οι θέσεις του Σαρτρ είναι αλληλοσυγκρουόμενες, συγκεκριμένα αναφέρουν πως ο Σαρτρ στηρίζεται σε επιχειρήματα μεταφυσικού τύπου παρότι ο ίδιος ισχυρίζεται πως οι φιλοσοφικές θεωρήσεις του αγνοούν την μεταφυσική και πως η φιλοσοφία του δεν αποτελούσε τίποτα άλλο παρά επίδειξη.
Ως προς την κριτική για τις πολιτικές του τοποθετήσεις και δημόσια υποστήριξη των κομμουνιστικών κυβερνήσεων της εποχής, κατηγορήθηκε ότι λειτουργούσε ως απολογητής των τυραννικών και απολυταρχικών καθεστώτων ως υποστηρικτής του Σταλινισμού, Μαοϊσμού, και σύμμαχος του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα. Επιπλέον, κατηγορήθηκε πως τα γραπτά του ενέπνευσαν την ηγεσία των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη κατά τις εκτεταμένες εκτελέσεις πληθυσμών στις οποίες προέβησαν, καθώς ανάμεσα στα μέλη της ηγεσίας υπήρχαν άτομα τα οποία ήταν μαθητές και θαυμαστές του Σαρτρ.

 

Maro Kontou-2

Μάρω Κοντού

Έχασε τον πατέρα της από φυματίωση, «σαμποτάρισε» την πρόσληψη της στην Εθνική Τράπεζα και σώθηκε από τις συμβουλές του Δημήτρη Χορν...

Η ηθοποιός Μάρω Κοντού γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1934 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στο Κουκάκι με τη μητέρα, την αδελφή και τη γιαγιά της που ήταν Σμυρνιά, αυστηρή και συντηρητική. Σε ηλικία δύο ετών έχασε τον πατέρα της από φυματίωση και έτσι τη φροντίδα της ανέλαβαν οι γυναίκες της οικογένειας....

Maro Kontou-1Η μητέρα της προσελήφθη στο Υπουργείο Παιδείας και μερικά χρόνια αργότερα η μεγαλύτερη αδελφή της εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα. Το ίδιο επιθυμούσαν να κάνει και η Μάρω, καθώς η οικογένεια τα έβγαζε πέρα δύσκολα, αλλά εκείνη είχε άλλη άποψη. Από μικρή λάτρευε το χορό. Σε συνέντευξή της έχει αναφέρει πως όταν ήταν τεσσάρων ετών, άφησε το χέρι της μητέρας της μέσα στην εκκλησία, έβγαλε τα παπούτσια της και άρχισε να χορεύει υπό τους ήχους των ψαλμωδιών. Παράλληλα με τη φοίτησή της στο Γ’ γυμνάσιο Θηλέων στου Μακρυγιάννη, παρακολουθούσε μαθήματα σε σχολή χορού στο Κολωνάκι. Κέρδισε και μια υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία, αλλά η μητέρα της ήταν ανένδοτη. Την υποχρέωσε να κάνει αίτηση στην Εθνική Τράπεζα και η Μάρω υπάκουσε. Φαινομενικά μόνο, καθώς πάνω στο χαρτί των εξετάσεων για την πρόσληψη έγραψε: «Δεν με ενδιαφέρει να προσληφθώ, με πιέζουν, ευχαριστώ». Φυσικά η πράξη της δεν έμεινε κρυφή στην οικογένειά της και ακολούθησε μεγάλος καυγάς με τη μητέρα και τη γιαγιά της, αλλά ήταν ήδη αργά. Στη θεση της είχε προσληφθεί κάποιος που δεν τον πίεζαν. Έτσι, η Μάρω Κοντού ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο. Από το 1954 μέχρι το 1958 ήταν μέλος του χορού σε αρχαίες τραγωδίες. Η γιαγιά της δεν την συγχώρεσε για την επιλογή της. Όταν πληροφορήθηκε ότι η εγγονή της ήταν επίσημο μέλος του Εθνικού Θεάτρου της είπε οργισμένη:«Φτου σου πουτανάκι». Η ηθοποιός δεν της κράτησε κακία, αλλά στεναχωρήθηκε που η γιαγιά της δεν έζησε τόσο, ώστε να προλάβει να δει τις καλλιτεχνικές της επιτυχίες. Η συμμετοχή της στις αρχαίες τραγωδίες ήταν, όπως έχει πει η ίδια, «μεγάλο σχολείο», καθώς της δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστεί με την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή. Το 1958 πήρε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του ηθοποιού από την Ανώτατη Κρατική επιτροπή του Υπουργείου, σαν «εξαιρετικό ταλέντο» . Με αυτό το εφόδιο ξεκίνησε της φοίτησή της στο επόμενο «σχολείο», αυτό δίπλα στο Δημήτρη Χορν. Ο συμβουλάτορας, Δημήτρης Χορν Πρωτοεμφανίστηκε στο πλευρό του μεγάλου ηθοποιού το 1959 στην παράσταση «Ρομαντσέρο» . Ακολούθησε η «Οδός Ονείρων» από την οποία λίγο έλειψε να αποχωρήσει την τελευταία στιγμή, αφού στη γενική πρόβα ένιωσε αδικημένη και απαίτησε ένα δικό της κομμάτι. Ο Μάνος Χατζιδάκις της έδωσε τη «Μαύρη Φορντ», αλλά και πάλι δεν ήταν ευχαριστημένη. Τότε άκουσε τη γνώμη του Χορν, που ήταν σίγουρος ότι από ολόκληρη την παράσταση, τη μεγαλύτερη επιτυχία θα είχε το δικό του «Ηθοποιός σημαίνει φως» και η «Μαύρη Φορντ» της Κοντού. Όπως και έγινε....

Ο Χορν επηρέαζε την ηθοποιό όχι μόνο σε θέματα αμιγώς επαγγελματικά, αλλά και σε πιο προσωπικά. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ο «συμβουλάτοράς» της αλλά και το βαρύ πυροβολικό του κινηματογράφου, Φιλοποίμην Φίνος την οδήγησαν να κάνει πλαστική στη μύτη, καθώς υποστήριζαν ότι το πρόσωπό της έβγαινε λίγο σκληρό και η μύτη της ήταν ιδανική μόνο για αρχαίες τραγωδίες. Ήταν η πρώτη επέμβαση στην εμφάνισή της, αλλά όπως ειλικρινά έχει παραδεχτεί, δεν ήταν η μοναδική. Η ηθοποιός θυμάται μέχρι σήμερα και την απάντηση που της είχε δώσει ο Χορν όταν του ζήτησε να την κάνει «Βουγιουκλάκη»: «ευχή και κατάρα σου δίνω να μη γίνεις λαϊκό είδωλο. Μπορείς να παίζεις μέχρι τα 80 σου σε ωραίες δουλειές; Αυτό είναι ηθοποιός!» Η Μάρω Κοντού ακολούθησε κι αυτή τη συμβουλή. Μετά από 35 χρόνια θεατρικής κινηματογραφικής καριέρας, μετράει σχεδόν 60 ταινίες και 90 θεατρικά και παραμένει ακόμα δραστήρια και ανοιχτή σε καινούριες επαγγελματικές προκλήσεις....

Maro Kontou-4

Σε διάστημα μεγαλύτερο των τριάντα πέντε ετών θεατρικής και κινηματογραφικής καριέρας, πρωταγωνίστησε σε 61 ταινίες μεγάλου μήκους και 90 Θεατρικά έργα, ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου.
Το 1990, παρουσίασε τη εκπομπή "Χωρίς παρεξήγηση", που είχε συνολικά μόλις 14 επεισόδια, προβαλλόταν από την ΕΤ2 και στο πρώτο επεισόδιο, στις 7 Μαΐου 1990, είχε καλεσμένη τη Ρένα Βλαχοπούλου.
Υπήρξε βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η αρχική της θητεία ήταν από τις 29 Ιουλίου 1999, μέχρι και τον Απρίλιο του 2000. Ορκίστηκε για τρίτη φορά στο βουλευτικό θώκο τον Ιανουάριο του 2007, ως πρώτη επιλαχούσα των εκλογών του 2004, λόγω της παραίτησης του Νικήτα Κακλαμάνη, ο οποίος έθετε εκείνη την περίοδο υποψηφιότητα για τη θέση του Δημάρχου Αθηναίων. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 έλαβε την 12η θέση ανάμεσα στους υποψηφίους της Νέας Δημοκρατίας στην Α' Αθηνών και δεν εκλέχθηκε.
Ασχολείται επίσης με τη ζωγραφική, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει με επιτυχία έκθεση στην Γκαλερί Αντήνωρ το 1993. Πίνακάς της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ.
Διετέλεσε ακόμα Δημοτική Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων, την περίοδο 1994 - 2002 επί Δημαρχίας Δ. Αβραμόπουλου. Υπήρξε Πρόεδρος του Δημοτικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθήνα 9.84 (1995 - 2002), και δύο χρόνια Πρόεδρος του κέντρου βρεφών "ΜΗΤΕΡΑ" (2004 - 2006).
Υπήρξε παντρεμένη με τον διευθυντή φωτογραφίας της Φίνος Φιλμς Αριστείδη Καρύδη-Φουκς.

Πληροφορίες: mixanitouxronou.gr  & el.wikipedia.org

 

 

Kostas Karras-5

Κώστας Καρράς

Ο Κώστας Καρράς (Αθήνα, 21 Ιουνίου 1936 - Αθήνα, 6 Μαΐου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Λονδίνο και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν απόφοιτος της Royal Academy of Arts του Λονδίνου. Το 1963 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στην «Ποντικοπαγίδα» της Αγκάθα Κρίστι.

Kostas Karras-1Τότε ξεκίνησε την επιτυχημένη του συνεργασία με την Έλλη Λαμπέτη με την οποία διατηρούσε σχέση και εμφανίστηκε μεταξύ άλλων και σε έργα όπως «Γυμνοί στο Πάρκο» του Νιλ Σάιμον (Neil Simon's "Barefoot in the Park") (στο ρόλο του Paul Parker) και στο "Λεωφορείον ο Πόθος" του Τένεσι Ουίλιαμς (στο ρόλο του Κοβάλσκι). Από τότε δημιούργησε δικά του θεατρικά σχήματα και σημείωσε προσωπική επιτυχία στο «Ημερολόγιο ενός τρελού» του Γκόγκολ και στο «Blithe Spirit» του Νόελ Κάουαρντ (ως Charles).
Σημαντική είναι η συνεισφορά του ως ηθοποιού στον ελληνικό κινηματογράφο, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1961. Η καλύτερή του ωστόσο κινηματογραφική εμφάνιση θεωρείται ο ρόλος του Μενέλαου στην "Ιφιγένεια" του Μιχάλη Κακογιάννη (1977).

Η τελευταία φορά που έπαιξε στον κινηματογράφο ήταν το 1981 στα Καμάκια, σε σκηνοθεσία Όμηρου Ευστρατιάδη και σενάριο Γιάννη Σκλάβου.

Συνεργάστηκε, επίσης, με τον θίασο της Τζένης Καρέζη και την Ελληνική Λαϊκή Σκηνή, ενώ διετέλεσε συνθιασάρχης με άλλους ομοτέχνους του (Άγγελο Αντωνόπουλο, Γιώργο Μιχαλακόπουλο, Ανδρέα Μπάρκουλη, Θύμιο Καρακατσάνη, Μαίρη Χρονοπούλου, Σωτήρη Μουστάκα, Σμαρούλα Γιούλη κ.ά.).

Κατά τη δεκαετία του 1980 συμμετείχε σε αρκετές βιντεοταινίες, ενώ στην ελληνική τηλεόραση πρωταγωνίστησε με μεγάλη επιτυχία σε πολλά σίριαλ.

Από το 2000 μέχρι το 2007 ήταν βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Μπαρούτσου και είχε έναν γιο, τον Βασίλη.

Υπήρξε επίτιμος πρόεδρος στο «Χαμόγελο του παιδιού» από το 1994.
Διοργάνωσε τον πρώτο διεθνή έρανο για τα θύματα του πολέμου της Βοσνίας. Επανειλημμένως έδωσε παραστάσεις για την ενίσχυση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων. Βραβεύθηκε από πολλές οργανώσεις και συλλόγους για την κοινωνική και ανθρωπιστική του δράση (Λάιονς, Χαμόγελο του Παιδιού, Δήμοι και Κοινότητες).
Από τον Ιούλιο του 2000 ήταν υπεύθυνος του κλάδου Πολιτιστικής κίνησης της Ν.Δ. πολιτιστικών σωματείων και οικονομικών του Πολιτισμού. Σύμφωνα με αναφορά που διέρρευσε μέσω της Wikileaks συμμετείχε στην ετήσια συνάντηση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ το 1980.

Πέθανε από καρκίνο στις 6 Μαΐου 2012.

 

Korina Tsopei

Κορίνα Τσοπέη

korina ts.1Η Κυριακή Κορίνα Τσοπέη είναι Ελληνίδα ηθοποιός και νικήτρια του διαγωνισμού ομορφιάς Μις Υφήλιος το 1964. Με τη νίκη της εκείνη, έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κέρδισε τα εν λόγω καλλιστεία.

Καριέρα
Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου του 1944 , κόρη του στρατιωτικού Γιώργου Τσοπέη (1914-1997) από τη Μάνη.
Στις 20 Ιουνίου του 1964 η Κορίνα στέφθηκε Σταρ Ελλάς και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό Μις Υφήλιος το 1964, στο Μαϊάμι της Φλόριντα.

Νίκησε τις Μις Ισραήλ, Μεγάλη Βρετανία και Σουηδία και κατέκτησε τον τίτλο. Έφερε έτσι τον τίτλο στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Από τότε, έχει επανέλθει αρκετές φορές στο διαγωνισμό αλλά υπό την ιδιότητα του μέλους της κριτικής επιτροπής.
Έκανε καριέρα στο Χόλιγουντ παίζοντας σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές της Αμερικής, όπως A Man Called Horse, Daniel Boone, Lost in Space, Valley of the Dolls and A Guide for the Married Man.

Παντρεύτηκε τον ατζέντη του Χόλιγουντ Φρέντι Φιλντς, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 84 ετών, στις 11 Δεκεμβρίου του 2007. Ήταν αδερφός του μπαντλίντερ Σεπ Φιλντς.

Εκτός από την καριέρα της ως ηθοποιού και φωτομοντέλου, η Τσοπέη είναι πρόεδρος μιας οργάνωσης για την καταπολέμηση της παιδικής λευχαιμίας.

 

Vasilis Papakonstantinou-5

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Vasilis Papakonstantinou-1Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1950 στο χωριό Βάστας Αρκαδίας κοντά στη Μεγαλόπολη. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε εκεί (έως τα 7 του) και μερικές εμπειρίες του απ΄ αυτά τις έκανε τραγούδια, όπως τη "Σφεντόνα". Στα 12 του χρόνια πήρε την πρώτη του κιθάρα. Αργότερα συμμετείχε σε διάφορα συγκροτήματα της εποχής όπου έκανε και τα πρώτα του μουσικά βήματα. Το πρώτο του συγκρότημα, με το οποίο τραγουδούσε σε Ιταλικό στίχο σε διάφορα κλαμπ, το ονόμασε CROSSWORDS.

Η εφηβεία του σημαδεύτηκε από το μουσικό και κοινωνικό ρεύματα της δεκαετίας του '60. Μίκης Θεοδωράκης, ροκ της αμφισβήτησης, παγκόσμια φιλειρηνικά και απελευθερωτικά κινήματα, και μια Ελλάδα που προσπαθούσε βιαστικά να κλείσει πληγές και να αρχίσει να ελπίζει. Η Αριστερά επεδίωκε να στεγάσει και να δώσει προοπτική στις διάσπαρτες απογοητεύσεις μέσα από μια κουλτούρα ευαισθησίας και διεκδίκησης. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου την ακολούθησε χωρίς ποτέ να ενταχτεί σε κάποιο από τα κόμματα της.

Δεκαετία 1970

Άρχισε να τραγουδά ελληνικό τραγούδι στις αρχές της δεκαετίας του '70. Το 1972 καταγράφεται η πρώτη επαγγελματική του συμμετοχή σε δίσκο, την «Ελληνική Χώρα» (Land of Greece), όπου ερμήνευσε τα δύο γνωστά τραγούδια Ντιρλαντά και Ο Σταμούλης ο Λοχίας. Την ίδια χρονιά εκδόθηκαν και οι δύο πρώτοι δικοί του δίσκοι βινυλίου 45 στροφών από την εταιρία LINDOS. «Σε Είδα Κι Αναστήθηκα / Χελιδονάκι» και «Δυο φίλοι / Φίλοι καλοί μου κι αδερφοί», και τα δύο σε μουσική του Βασίλη Αρχιτεκτονίδη.Vasilis Papakonstantinou-2

Το 1973 μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας, πήγε στη Γερμανία, όπου στο Μόναχο συμμετείχε σε επιτροπές αντιδικτατορικού αγώνα, τραγουδώντας παράλληλα σε πολλά στέκια Ελλήνων φοιτητών και ομογενών. Η πρώτη του σημαντική γνωριμία έγινε το καλοκαίρι του 1974, συναντώντας, στο Παρίσι, το Μίκη Θεοδωράκη. Η συνεργασία τους όμως έμελλε να αρχίσει δύο χρόνια αργότερα.

Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε ουσιαστικά την επαγγελματική του πορεία στο τραγούδι. Τραγούδησε σε μπουάτ και ηχογράφησε ένα μικρό δίσκο 45 στροφών. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στην ηχογράφηση του δίσκου του Μάνου Λοΐζου «Τα τραγούδια του δρόμου».

Το 1975 ηχογράφησε «Τα αγροτικά» του Θωμά Μπακαλάκου. Την ίδια εποχή γνώρισε δύο συνθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε στενά στην πορεία του, τον Μάνο Λοΐζο και τον Θάνο Μικρούτσικο. Η ερμηνεία του Παπακωνσταντίνου ήταν ιδανική για να εκφράσει το δυναμισμό και τη λυρικότητά τους.

Το 1976 συνεργάστηκε για πρώτη φορά στη δισκογραφία με το Μίκη Θεοδωράκη, στο δίσκο «Της εξορίας», και το 1978 ο συνθέτης τον επέλεξε για την παγκόσμια περιοδεία του. Τραγούδησε σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία. Στην Ελλάδα, συμμετείχε ενεργά σε εκδηλώσεις του νεολαιίστικου και του εργατικού κινήματος. Τραγούδησε σε απεργίες, συγκεντρώσεις και συναυλίες αλληλεγγύης κατά του ρατσισμού και του φασισμού. Από εκείνη την εποχή, λίγο πριν το πέρασμα στη δεκαετία του '80, αρχίζει να εκδηλώνει τις επιρροές του από τη διεθνή ροκ μουσική σκηνή.

Vasilis Papakonstantinou-4

Papakonstantinou-RantouΔεκαετία 1980

Ερμηνεύει τραγούδια με ήχο σαφώς πιο ηλεκτρικό και στίχο πιο αιχμηρό και πιο παρεμβατικό. Αυτό γίνεται σταδιακά, ξεκινώντας με δύο δίσκους που κυκλοφόρησαν το 1978 και 1982 αντίστοιχα. Ο πρώτος είχε ως τίτλο το όνομα του και περιλάμβανε τραγούδια του Αντώνη Βαρδή, και διασκευές τραγουδιών του Διονύση Σαββόπουλου και του Μίκη Θεοδωράκη. Ο δεύτερος, το «Φοβάμαι», με τραγούδια του Μάνου Λοΐζου, του Λάκη Παπαδόπουλου, του Γιάννη Ζουγανέλη και του Γιάννη Γλέζου, γνωρίζει μεγάλη αποδοχή και θεμελιώνει την μετέπειτα πορεία του μέχρι σήμερα.

Γνωρίστηκε με τον Νικόλα Άσιμο, και συμμετείχε στον πρώτο του δίσκο «Ο Ξαναπές» (1982),ερμηνεύοντας δύο τραγούδια. Ο Άσιμος ήταν ο δεύτερος άνθρωπος, μετά τον Λοΐζο, που τον επηρέασε αρκετά με την ιδιότυπη προσωπικότητά του.

Το 1984 με την «Διαίρεση» ο καινούργιος ήχος του αποκρυσταλλώνεται. Το 1987 το επαληθεύει με τα «Χαιρετίσματα», με τραγούδια δικά του, του Νικόλα Άσιμου, της Αφροδίτης Μάνου και του Χρήστου Τόλιου.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '80, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου αρχίζει να εδραιώνεται ως ένας κατ' εξοχήν "συναυλιακός" καλλιτέχνης. Τον Απρίλιο του 1985, 16.000 θεατές συγκεντρώνονται στην πρώτη του μεγάλη προσωπική συναυλία, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το επαναλαμβάνει τον Ιούνιο του 1987 στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Από τότε, οι συναυλίες του αποτελούν γεγονότα και σημεία αναφοράς της μαζικότητας.

Το Σεπτέμβριο του '85 συμμετέχει στη μεγάλη συναυλία-αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο, που πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας, μαζί με τον Γ. Νταλάρα, την Χ. Αλεξίου, την Δ. Γαλάνη και τον Γ. Καλατζή. Η συναυλία αυτή ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε τον ίδιο χρόνο σε ένα διπλό βινύλιο.

Το τέλος της δεκαετίας του '80 τον βρήκε να ερμηνεύει τους "σκληρούς" στίχους του Κώστα Τριπολίτη, σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου στο δίσκο «Όλα Από Χέρι Καμμένα» το 1988. Το 1989, κυκλοφορεί το «Χορεύω», ένας δίσκος ο οποίος περιέχει μερικά από τα πλέον δημοφιλή τραγούδια του, όπως τα "Ελλάς", "Βικτώρια", "Για μένα τραγουδώ" (διασκευή του "Crusader", του Chris De Burgh) κ.ά.

Δεκαετία 1990

Ακολουθεί ο δίσκος «Χρόνια Πολλά, Βασίλης» το 1991, ενώ προηγουμένως κυκλοφόρησε η ζωντανή ηχογράφηση των εμφανίσεων που πραγματοποίησε μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα στο Αττικόν το Φεβρουάριο του '91. Το 1991 τραγούδησε για δεύτερη φορά - μετά το 1979 στο «Σταυρό του Νότου» - Νίκο Καββαδία και Θάνο Μικρούτσικο στο δίσκο «Γραμμές των Οριζόντων».

Ερμήνευσε πάλι Νικόλα Άσιμο το 1992 στο «Φαλημέντο του κόσμου - Γιουσουρούμ» και στα επόμενα χρόνια, κυκλοφόρησε τη «Σφεντόνα» το 1992 και το «Δε Σηκώνει» το 1994, με συνεργάτες του τους Αλκη Αλκαίο, Χριστόφορο Κροκίδη, Βασίλη Γιαννόπουλο, Σταμάτη Μεσημέρη, Αφροδίτη Μάνου, Οδυσσέα Ιωάννου, Μίνω Μάτσα.

Ηχογράφησε δύο δίσκους με μελοποιημένα ποιήματα δύο εκ των σημαντικότερων Ελλήνων ποιητών. Το δίσκο «Καρυωτάκης» το 1984 σε συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη και το «Φυσάει» το 1993 με ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη και μουσική του Γιώργου Τσαγκάρη.

Τον Απρίλιο του 1997 κυκλοφορεί ο δίσκος με τίτλο «Πες μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ» περιλαμβάνοντας τραγούδια του Νικόλα Άσιμου, του πρωτοεμφανιζόμενου Απόστολου Μπουλασίκη, του Σταμάτη Μεσημέρη, του Γιάννη Ιωάννου, του Βασίλη Γιαννόπουλου, του Χριστόφορου Κροκίδη καθώς και το «Μάλιστα Κύριε» του Γιώργου Ζαμπέτα και του Αλέκου Καγιάντα.

Tον Ιανουάριο του 1999 κυκλοφόρησε ο δίσκος με τίτλο «Να με φωνάξεις» με τραγούδια του ίδιου, του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Χριστόφορου Κροκίδη , Αποστόλη Μπουλασίκη σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, Οδυσσέα Ιωάννου, Βασίλη Γιαννόπουλου και Ιάκωβου Αυλητή, ενώ τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου κυκλοφορεί η «Θάλασσα στη σκάλα», δουλειά στην οποία για ακόμη μια φορά συνεργάζεται με τον Θάνο Μικρούτσικο σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου.

Vasilis Papakonstantinou-3

Δεκαετία 2000

Ένα χρόνο αργότερα οι «Χαμένες Αγάπες» κάνουν την εμφάνισή τους στα ράφια των δισκοπωλείων. Ο Χριστόφορος Κροκίδης, στενός συνεργάτης του για 20 σχεδόν χρόνια υπογράφει τη μουσική και ο Βασίλης Γιαννόπουλος τους στίχους. Ακολουθεί δυο χρόνια αργότερα, το 2002, το «Προσέχω Δυστυχώς» σε στίχους και μουσική του Μάνου Ξυδούς.

Το 2003 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου γιόρτασε τα 30 του χρόνια στη δισκογραφία με μια μοναδική συναυλία στην Πετρούπολη, όπου παρέα με 10.000 φίλους του μας θύμισε στιγμές από όλη του την μέχρι τότε πορεία του στο τραγούδι. Η συναυλία αυτή ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε ένα διπλό Cd και ένα DVD με τίτλο «Εσείς, οι φίλοι μου κι εγώ».

Το 2004 κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Φρέσκο Χιόνι». Περιλαμβάνει 13 τραγούδια σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή, Γιώργου Ανδρέου, Κώστα Λειβαδά, Νίκου Ζούδιαρη, Οδυσσέα Ιωάννου, Νίκου Ζιώγαλα και Μανώλη Φάμελου. Ενώ επίσης περιλαμβάνονται δυο διασκευές, μία του Οδυσσέα Ιωάννου με το "Σ’ αγαπάω ακόμα" καθώς και το "Πώς να σωπάσω" σε στίχους Κώστα Κινδύνη και μουσική Σταύρου Ξαρχάκου.

Τον Μάιο του 2005 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έδωσε μια συναυλία στο Ηρώδειο με τη συνοδεία πολλών αξιόλογων μουσικών, της Femin Arte υπό την διεύθυνση του Γιώργου Γεωργιάδη και με την ενορχήστρωση του Νίκου Καλαντζάκου. Η συναυλία ηχογραφήθηκε και στα τέλη του ίδιου χρόνου κυκλοφόρησε σε διπλό Cd και DVD.

Τον Μάρτιο του 2007 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Μετωπική» σε στίχους του Γιώργου Κλεφτογιώργου και μουσικές των: Σοφίας Βόσσου, Τάνιας Κικίδη, Θανάση Τάσση, Λάκη Παπαδόπουλου, Ρουσσέτου Δημητρόγλου, Γιάννη Κωνσταντινίδη, Αντώνη Βαρδή, Φίλιππου Πλιάτσικα, Μάνου Πυροβολάκη, Νίκου Κυπουργού.

Τον Ιούνιο του 2008, ο Βασίλης βγάζει τον καινούριο του δίσκο με τίτλο «Βατόμουρα», σε στίχους και μουσική του Σταμάτη Μεσημέρη.

Τον Απρίλιο του 2009 κυκλοφορεί η νέα δουλειά του με τίτλο «Ουράνια τόξα κυνηγώ», σε στίχους του Άλκη Αλκαίου, ενώ γράφει τη μουσική και ενορχηστρώνει όλα τα τραγούδια του μουσικού δίσκου. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου (06/07), συμμετέχει στη συναυλία των Scorpions που γίνεται στο στάδιο Καραϊσκάκη, την οποία παρακολούθησαν πάνω από 35.000 θεατές. Σημαντικό σημείο της βραδιάς, η κοινή ερμηνεία του Klaus Meine με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στο τραγούδι "Holiday". Η ίδια συναυλία, διοργανώθηκε αμέσως μετά και στη Λάρισα στο στάδιο Αλκαζάρ (08/07).

Δεκαετία 2010

Το Μάιο του 2010 κυκλοφορεί η δισκογραφική δουλειά «Το παιχνίδι παίζεται», με στίχους Οδυσσέα Ιωάννου, που αποτέλεσε τον δεύτερο δίσκο που ο ίδιος ο τραγουδιστής συνέθεσε. Στο τραγούδι "Σαν ναυαγός", τραγουδά ντουέτο με το Δημήτρη Μητροπάνο. Το Μάιο του 2011, συμμετέχει στις συναυλίες του ιστορικού συγκροτήματος της ξένης ροκ σκηνής Deep Purple. Η συναυλία διοργανώθηκε εκτός από την Αθήνα (20/05), στη Θεσσαλονίκη (23/05), στην Πάτρα (21/05), στο Ηράκλειο Κρήτης (06/05) και στη Λευκωσία (08/05).

Στα τέλη του 2011, σε συνεργασία με τον στιχουργό Οδυσσέα Ιωάννου, καλεί μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του Βασίλη Παπακωνσταντίνου (www.vasilisp.com), νέους μουσικούς να συνθέσουν τις δικές τους μελωδίες για το δίσκο, κίνηση που θεωρήθηκε "πρωτοποριακή". Ο δίσκος κυκλοφορεί το Νοέμβριο του 2012, με τίτλο «Αφετηρία».

Μια πολύ ξεχωριστή συνέντευξη του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στον Αντώνη Μποσκοΐτη για το lifo.gr
http://www.lifo.gr/team/music/51659

 

Negas-1

Χρήστος Νέγκας

Ο Χρήστος Νέγκας (1936 - 21 Ιουνίου 1981) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1936. Το 1960 πραγματοποίησε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, στην ταινία "Το αγρίμι". Έπαιξε στον κινηματογράφο κυρίως σε δραματικούς αλλά και σε κωμικούς ρόλους.

Negas 1966 paranomoi pothoiΟ Χρήστος Νέγκας σπούδασε στις σχολές του Θεάτρου Τέχνης και του Κώστα Μιχαηλίδη. Ηθοποιός του θεάτρου, με πλούσιο ρεπερτόριο ρόλων στο ενεργητικό του, με πρώτη εμφάνιση στο έργο του Αλέκου Γαλανού «Κόκκινα Φανάρια», που σκηνοθέτησε, το 1961, ο Αλέξης Δαμιανός και στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Λόγω της εμφάνισης του, συγκαταλέγονταν στους ζεν πρεμιέ της γενιάς του. Μια από τις κωμικές ταινίες στις οποίες πήρε μέρος ήταν το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Κάτι να καίει», όπου τραγουδούσε το γνωστό Φσσσσστ Μπόινγκ, στο πλευρό του Κώστα Βουτσά....

Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1979 στο έργο του Νίκου Τσιφόρου «Σταυροφορία».
Στη μεγάλη οθόνη πρωτοεμφανίσθηκε, το 1960, στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη «Το αγρίμι», ενώ έπαιξε σε τριάντα έξι ταινίες, με ιδιαίτερη έμφαση στους Negas-Merikoi to protimoun kryoδραματικούς ρόλους.

Το 1966 είχε ένα μικρό ρόλο στην ελληνογαλλική παραγωγή «Ο Μαιγκρέ στην πιο μεγάλη του υπόθεση» («Une balle au coeur» ο πρωτότυπος τίτλος της).
Αργότερα, έγινε παραγωγός ταινιών, διατηρούσε διαφημιστικό γραφείο
και, στη συνέχεια, σχημάτισε δικό του θίασο, με τον οποίο περιόδευσε σε όλη την Ελλάδα, ενώ η τελευταία του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία «Το χαμόγελο της Πυθίας», το 1979.
Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το συνδικαλισμό και τον Απρίλιο του 1981 εξελέγη, ως ανεξάρτητος, στο Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, ενώ ήταν μέλος της κλαδικής των ηθοποιών της Νέας Δημοκρατίας.
Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στο Σούνιο ενώ κολυμπούσε, στις 21 Ιουνίου του 1981. Κηδεύτηκε στο Α΄Νεκροταφείο. Το όνομα του ηθοποιού δόθηκε στο Δημοτικό θερινό κινηματογράφο της Ζακύνθου. Απέκτησε μία κόρη, την ραδιοφωνική παραγωγό και συγγραφέα Αθηναΐδα Νέγκα.